Merlot – najbardziej powszechny szczep czerwonej winorośli

 

Francja równa się merlot. Może nie tylko, ale ten szczep winorośli jest tam zdecydowanie najbardziej rozpowszechniony. Wystarczy wspomnieć, że uprawy francuskie stanowią około połowę tych światowych. Jednocześnie to druga po chardonnay najpopularniejsza odmiana na świecie, a więc pierwsza wśród winogron czerwonych. Szczep merlot prawdopodobnie pochodzi z regionu Bordeaux, skąd rozpowszechnił się na wszystkie kraje winiarskie. Czerwone wina z tej odmiany w aromacie wyróżniają się charakterystycznymi nutami śliwek, malin i borówek. Dobrze zbalansowane są przyjemne i miękkie dla podniebienia. Pasują do czerwonego mięsa lub kaczki. Wina merlot mogą być też znakomitym dopełnieniem grilla. Dobrze się przy tym starzeją.

 

Syrah, czyli shiraz…

 

Badania genetyczne dowiodły, że szczep ten jest krzyżówką starofrancuskich odmian. To z kolei z dużym prawdopodobieństwem pozwala początki winorośli syrah umiejscowić w dolinie rzeki Rodan. W Australii, Stanach Zjednoczonych oraz w Republice Południowej Afryki powszechnie używana jest nazwa shiraz. Wino to może osiągać wysoką cenę, jeżeli pochodzi z renomowanych regionów winiarskich. Francja się do nich bez wątpienia zalicza. Szczep charakteryzuje się dobrą odpornością na wiosenne przymrozki, ale w trakcie dojrzewania gron potrzebuje też odpowiednią dawkę promieni słonecznych – ani za mało, ani za dużo. Otrzymany profil smakowy w znacznym stopniu zależy od warunków klimatycznych. Zawsze są to jednak wina bogate i intensywne, często z wyraźna kwasowością. Wyróżnia je mocny aromat porzeczek. Pasują do dań mięsnych oraz pikantnych, ale dobrze komponują się również grzybami oraz wyrazistymi serami – w tym także pleśniowymi.

 

Pinot noir – odmiana z długą historią

 

Wiele wskazuje na to, że szczep ten pochodzi z francuskiej Burgundii, czego dowodzić mają zapisy z I w n.e. Odmiana ta jest trudna i kapryśna w uprawie, wymaga więc szczególnej wiedzy oraz prawidłowej opieki. W zamian odwdzięcza się winami ze szlachetnym, subtelnym i pełnym smakiem, które pozostają przy tym lekkie. Wśród aromatów dominują owoce: żurawina, malina, wiśnia, jeżyna, truskawka, czerwona porzeczka. Wino pinot noir dobrze komponuje się z białym mięsem, rybami, a także z deską serów.

 

Cabernet sauvignon – szczególne wino francuskie

 

Ten szczep winorośli uprawiany jest w każdym kraju winiarskim. Występuje nie tylko w Europie, ale również w Ameryce Południowej, Stanach Zjednoczonych, Australii, Nowej Zelandii czy Republice Południowej Afryki. Wszystko dzięki temu, że może być z powodzeniem uprawiany w różnych klimatach. Nie ulega jednak wątpliwości, że cabernet sauvignon ma korzenie francuskie i każde wino z tego szczepu coś państwu ze stolicą w Paryżu zawdzięcza. Badania naukowe potwierdziły, iż szczep cabernet sauvignon powstał jako krzyżówka czerwonej odmiany winogron cabernet franc z białą sauvignon blanc. Prawdopodobnie zdarzyło się to w XVII w. i zdecydował o tym przypadek. Wyniki tych badań jako kolebkę szczepu pozwoliły wskazać region Bordeaux. Oczywiście końcowy efekt smakowy zależy od konkretnego klimatu, w jakim dojrzewają winorośle. W cieplejszych regionach powstanie wino wytrawne z większą zawartością alkoholu. Natomiast w chłodniejszym klimacie szczep cabernet sauvignon da trunki łagodniejsze. W aromacie za każdym razem wyczuwalne będą – mocniej lub słabiej – nuty owocowe oraz pieprzne. Wprawny nos poczuje również miętę oraz kakao. Przy dopasowywaniu do potraw należy wziąć pod uwagę regionalne akcenty i charakterystykę win. Jeżeli cabernet sauvignon jest winem francuskim, będzie dobrze pasował np. do dań z grzybów. Sprawdzi się również w uzupełnieniu z gorzką czekoladą albo deską łagodniejszych w smaku serów.

Jak powstaje różowe wino?

 

Wbrew pozorom różowe wino nie jest połączeniem wina czerwonego i białego. Powstaje w bardzo podobny sposób, co odmiany czerwone, przy czym różni się on ograniczonym kontaktem skórek winogron z sokiem podczas procesu maceracji. Aby uzyskać różowe wino, owoce są delikatnie miażdżone, a następnie pozostawiane na pewien czas – może to być okres od kilku godzin do kilku dni. Wówczas barwniki przenikają do soku, nadając mu różową barwę mogącą przyjmować odcienie od łososiowego po pomarańczowe i czerwone. Po zakończeniu skórki są od niego oddzielane, a fermentacja przebiega dalej już tylko dla samego soku. Następnie wina mogą być poddane dalszemu procesowi starzenia w beczkach lub butelkach, aby nadal rozwijały swoje aromaty i smaki.

 

Gdzie powstaje najwięcej win różowych?

Jakie państwo jest uważane za lidera w zakresie winiarstwa? Najwięcej win różowych słodkich powstaje we Francji. Jest ona jednym z ich głównych światowych producentów. Regiony Provence i Loara są szczególnie znane z produkcji wysokiej jakości win różowych wytrawnych, ale i słodkich. Pochodzące stamtąd trunki są często lekkie, świeże i charakteryzują się subtelnymi owocowymi aromatami. Popularne odmiany winogron stosowane w regionie Provence to grenache, cinsault, syrah i mourvèdre. Z kolei wina różowe z Loary są zwykle pełniejsze i mają bardziej wyraziste smaki. Przeważa tam cabernet franc, gamay i pinot noir. Oprócz Francji, także inne kraje produkują znaczną ilość różowych win. Hiszpania, Włochy, Stany Zjednoczone i Portugalia są równie ważnymi graczami na rynku. Wino różowe można wytworzyć praktycznie z każdej czerwonej odmiany winorośli. Najczęściej jednak używa się takich szczepów, jak cabernet sauvignon, merlot, grenache, barbera czy cabernet franc.

 

Różowe wino z odmiany grenache

Grenache jest znaną odmianą czerwonego wina, ale równie często stosuje się ją jako składnik różowych win. Produkuje się z niej głównie trunki lekkie, intensywnie owocowe, o małej kwasowości i niskiej zawartości garbników. Z reguły jest to wino o średniej pełności i świeżym charakterze, idealne na letnie dni. Oprócz tego grenache często łączy się w formie kupażu ze szczepami merlot czy syrah..

 

Pinot Noir – częsty składnik różowych win musujących

Jest to szczep winorośli, z którego wytwarza się trunki o subtelnej, delikatnej strukturze i wyrazistym bukiecie aromatycznym. Z jego udziałem w dużej mierze powstaje wino różowe musujące. Pasuje ono niemal do wszystkich potraw i jest podawane od aperitifu po deser.

 

Zinfandel – popularny szczep w USA

Zinfandel to odmiana winogron, która często jest używana do produkcji różowych win. Szczep ten jest szczególnie popularny w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Kalifornii, gdzie ma swoje korzenie. Charakteryzuje się intensywnym aromatem jagód, wiśni, jeżyn, truskawek i przypraw. Jest zazwyczaj świeże, soczyste i ma umiarkowane ciało. Zinfandel jest szczepem o wysokiej zawartości cukru, co przyczynia się do uzyskania owocowych i słodkich smaków. Jest również uprawiany w innych częściach świata, takich jak Włochy, Australia i Chorwacja.

 

Podsumowanie – jakie różowe wino jest najlepsze?

Uważa się, że rosé najlepiej pić jako młode, co najwyżej dwuletnie wino. Wówczas jego walory smakowe, świeżość i owocowość są najlepiej wyczuwalne. Wina różowe półsłodkie i słodkie nie są przeznaczone do długiego dojrzewania. Ich cechy charakterystyczne to lekkość i orzeźwiająca słodycz owoców (przede wszystkim malin, truskawek, poziomek) połączona z subtelną kwasowością, a niekiedy także zawartością dwutlenku węgla i cukru resztkowego. Podaje się je w temperaturze od 7 do 12 stopni Celsjusza, według zasady – im lżejsze, tym zimniejsze. 

Primitivo – co to za szczep?

 

Primitivo to czerwony szczep winny, pochodzący z Chorwacji, choć największe jego plantacje znajdziemy we włoskiej Apulii. Powstaje z niego krzepkie czerwone wino, o konfiturowej strukturze w stylach od wytrawnych do słodkich, o dosyć sporym alkoholu sięgającym nawet 16%.

 

 

Primitivo – jak to wymówić?

 

Wymowa jest dosyć prosta, po prostu primitiwo. Jak już wspomniałem na początku, nie ma to nic wspólnego z prymitywnością szczepu. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa primativus co znaczy pierwszy, pierwotny, wcześnie dojrzewający. Związane jest to z obserwacją włoskiego mnicha Don Filippo Francesco Indellicati, który zauważył, że grona primitivo dojrzewają o wiele wcześniej od pozostałych. Notabene, to właśnie Don Filippo sprowadził ów szczep do Włoch.

 

 

Skąd podchodzi primitivo?

 

Powiedziane już zostało, że primitivo to szczep pochodzący z Chorwacji, który został sprowadzony do włoskiej Apulii. Działo się to w 18 wieku, więc patrząc przez pryzmat żywota szczepu, dosyć późno. Dzięki znaleziskom archeologicznym i następującymi po nich badaniach DNA możemy śmiało stwierdzić, że krzewy posiadające zbliżone lub identyczne profile genetyczne zbliżone do primitivo były obecne na Zakaukaziu już w roku 6000 p.n.e.!

 

 

Gdzie uprawia się primitivo?

 

Primitivo to szczep uwielbiający gorący klimat, jego sporych rozmiarów grona mają cienką skórkę i jak już było wspomniane, dojrzewa on dosyć wcześnie. Dzięki dużej zawartości cukru produkuje się z niego wina o dosyć sporej zawartości alkoholu, a winorośl z powodzeniem oddaje terroir, na jakim jest uprawiany. Nie jest mu też obca szara pleśń.

 

Charakterystyczne dla odmiany primitivo jest nierównomierność w dojrzewaniu gron. Często ich poziom dojrzałości jest diametralnie inny, a w jednej kiści możemy równocześnie spotkać zupełnie zielone grona obok wysuszonych i przejrzałych.

 

Dzisiaj najwięcej upraw skupionych jest nie gdzie indziej, a we włoskiej Apulii. Najważniejsze apelacje to między innymi Primitivo di Manduria i nawiązujące do jednego z ulubionych trunków Starożytnych Rzymian Falerno del Massico.

 

Oprócz Włoch, wino pod nazwą zinfandel jest obecne w Stanach Zjednoczonych, a przede wszystkim w Kalifornii. Produkuje się tam całe spektrum stylów, od wytrawnych win po te bardzo słodkie.

 

Należy też wspomnieć o ojczyźnie primitivo – Chorwacji. Tam uprawiany jest pod nazwą crljenak kaštelanski. W sąsiedniej Czarnogórze funkcjonuje pod nazwą kratošija.

 

Oprócz wyżej wymienionych możemy go spotkać również w Australii, RPA czy Kanadzie.

 

{products_141,179,173,413,194,191,197,227}

 

Jak smakuje primitivo?

 

Charakterystyczną cechą primitivo jest to, o czym wspomniałem już parę razy – wysoki poziom alkoholu. Idąc dalej, na pewno czymś właściwym dla tej odmiany jest niska kwasowość, nuty dżemowe czy konfiturowe, a to wszystko oplecione niskimi, delikatnymi taninami.

 

Wino można z powodzeniem pić jako aperitif, a także jako dodatek do dań.

 

 

Do czego podawać primitivo?

 

Jako wino o średniej intensywności, poleca się je do dań z czerwonego mięsa, kaczki, jagnięciny. Doskonale pasuje również do potraw z sosem pomidorowym, burgerów, makaronów czy niektórych dań azjatyckich.

 

 

Gdzie kupic primitivo?

 

W naszej ofercie znajdziecie spory wybór win z tego szczepu. Jeśli macie ochotę spróbować apulijskiego Primitivo di Manduria, to polecam Conte di Campiano Primitivo di Manduria DOC — zachwyca dojrzałymi wiśniami, soczystymi śliwkami, figami, kilkoma złotymi rodzynkami i innymi dojrzałymi i częściowo suszonymi owocami. Nuty cynamonu, drzewa sandałowego i odrobiny wanilii uzupełniają bukiet. Bardzo ciekawą propozycją jest Uccellini Wrap Primitivo Organic Puglia IGT – łączy w sobie subtelne nuty kawy, wanilii i słodki smak marmolady, a w dodatku pochodzi z ekologicznej uprawy i jest zapakowane w oryginalny sposób.

 

Tyle ode mnie, zapraszam Was do degustacji!

 

Pinot blanc – co to jest?

 

Pinot blanc to biała odmiana winorośli, z którego produkuje się wina jednoodmianowe i kupaże. Najsłynniejszym stylem, z jakim kojarzy się pinot blanc, jest francuskie, lekko musujące wino Crémant d’Alsace. Z odmiany produkuje się również doskonałe słodkie wina (z udziałem szlachetnej pleśni), jak i wina wytrawne i półwytrawne. Profil smakowy jest bardzo podobny do chardonnay i przez to bywa z nim bardzo często mylony.

 

 

Pinot blanc – jak wymawiamy?

 

Pinot blanc wymawiamy pino blą. Więcej o etymologii słowa pinot pisałem w artykułach o pinot noir i pinot gris – zapraszam do zapoznania się.

 

 

Skąd pochodzi pinot blanc?

 

Chociaż dokładne pochodzenie szczepu nie jest znane, to pinot blanc jest związany z francuską Burgundią i Szampanią. Pierwsze oficjalne wzmianki na temat odmiany pochodzą z 1896 roku i dotyczą oficjalnego stwierdzenia, że pinot blanc jest szczepem innym od chardonnay.

 

 

Gdzie uprawia się pinot blanc?

 

Dzisiaj największe uprawy pinot znajdują się w Niemczech, gdzie znany jest jako Weissburgunder. Suma upraw w tym kraju przekracza 5000 ha. Najlepsze wina pochodzą ze znanego miłośnikom rieslingów Palatynatu.

 

Drugim krajem jest Francja z około 2000 ha upraw. Główne to Alzacja i pochodzące z tego regionu, wspomniane już Crémant d’Alsace. Co ciekawe, gdy na butelce wina z Alzacji napotkamy napis ‘pinot blanc’, to wcale nie oznacza to, że jest ono wyprodukowane tylko z tego szczepu. Do produkcji użyte mogą być wszystkie odmiany pinot i które tworzą wtedy kupaż.

 

Poza Alzacją szczepu używa się również w Burgundii  do produkcji Szampanów.

 

Trzecim krajem zasługującym na wspomnienie są Włochy. Szczepu używa się do produkcji słynnej Franciocorta, a także tworzy się ciekawe blendy, o nieco lżejszym stylu od win francuskich.

 

Poza tymi krajami pinot blanc spotkamy również w USA, Kanadzie, Urugwaju czy Argentynie.

 

 

Jak smakuje pinot blanc?

 

Jak już wspomniane zostało na początku, pinot blanc często myli się z chardonnay z powodu podobieństwa ich profilów smakowych. W obu winach spotkamy dużą ilość aromatów jabłek, brzoskwiń i cytrusów. Poza tym spotkamy tutaj nuty migdałów, nuty maślane i jeśli użyto beczki – nuty dymne i dębowe.

 

Warto wspomnieć, że z pinot blanc tworzy się też doskonałe wina deserowe, z gron objętych szlachetną pleśnią. Dostajemy wtedy przepyszne wina o świetnym balansie pomiędzy słodyczą i kwasowością i sporym potencjale dojrzewania.

 

Z czym podawać pinot blanc?

 

Bardzo dobrym połączeniem będą dania kuchni orientalnej – pad thai lub tikka masala. Wina z nutami migdałowymi doskonale dopełnią dań z użyciem tahini.

 

Można również śmiało łączyć wino z daniami z drobiu, owoców morza lub do lekkich sałatek.

 

 

Gdzie kupić pinot blanc?

 

Jeśli jeszcze nie mieliście do czynienia z pinot blanc, to polecam zacząć swoją przygodę od klasycznego alzackiego kupażu z auxerrois — Emile Beyer Pinot Blanc Tradition. Jest to delikatne białe półwytrawne wino z nutami brzoskwiń, jabłka i orzeźwiającą kwasowością cytrusów.

 

Zupełnie innym wyborem będzie Emile Beyer Pinot Blanc LInstant Rare dEmilie 2007. Jest to 100% pinot blanc pochodzący z Alzacji. Wino wyprodukowano z pochodzących z ponad 50letniej działki gron dotkniętych szlachetną pleśnią. Ze względu na warunki do tej pory udało się wytworzyć wino tylko czterokrotnie – w 1998, 2000, 2007 i 2010 roku!

 

Każda butelka ma swój indywidualny numer, a etykieta została zaprojektowana przez uznanego niemieckiego pisarza i ilustratora – Tomi’ego Ungerera.

 

Sam smak wina to doskonały balans między słodyczą i kwasowością przy prawdziwej orkiestrze aromatów dojrzałej brzoskwini i mango otulonych dymnymi nutami.

 

To tyle ode mnie w dzisiejszym wpisie. Dziękuję za uwagę i do następnego! 

Rkatsiteli – co to za szczep?

 

Rkatsiteli to szczep, którego historia sięga już 3000 roku p.n.e. Jego kolebką jest region Zakaukazia, a konkretniej obszar dzisiejszej Gruzji. Jest to biała odmiana winorośli, z której produkuje się wina od wytrawnych po słodkie. Rkatsiteli świętowało swoje największe triumfy w czasach Związku Radzieckiego, w którym odpowiadało za 18% produkcji wina.

 

 

Jak wymawiamy rkatsiteli?

 

Rkatsiteli wymawiamy tak, jak piszemy, pamiętając, że r na początku jest bardzo miękkie, niemal niesłyszalne. Często można odnieść wrażenie, że słyszy się po prostu katsiteli.

 

Sama nazwa znaczy czerwona łodyga i odnosi się do czerwonej barwy pnączy winorośli.

 

 

Skąd pochodzi rkatsiteli?

 

 

Rkatsiteli jest szczepem odpornym na choroby i wytrzymałym, jeśli chodzi o niskie temperatury. Najlepiej przyjmuje się na glebach gliniastych.

 

W czasach Związku Radzieckiego rkatsiteli był drugim najczęściej uprawianym szczepem białym i trzecim, jeśli chodzi o uprawy winorośli w ogóle.

 

Obecnie największy areał upraw oczywiście należy do Gruzji, gdzie jest głównym białym szczepem. Sercem upraw jest region Kachetii, skąd notabene szczep pochodzi.

 

Oprócz tego szczep popularny jest na Ukrainie, w Kazachstanie, w Mołdawii czy Armenii.

Mniejsze uprawy możemy znaleźć też w USA w Finger Lakes, gdzie w 1950 roku uprawy rozpoczął dr Konstantin Frank, a także w Australii czy Chinach (gdzie szczep nazywany jest Baiyu).

 

 

Jak smakuje rkatsiteli?

 

Podstawową własnością, z jakiej znany jest rkatsiteli, jest jego wysoka kwasowość, a nuty i aromaty będą różnić się ze względu na styl, w jakim stworzono wino.

 

Wytrawniejsze odmiany pełne będą zielonych jabłek, brzoskwiń, limonek czy mirabelek. Te słodsze posiadają nuty miodu, owoców tropikalnych czy moreli.

 

 

Do czego podawać rkatsiteli?

 

Najlepszym wyborem będą oczywiście dania kuchni gruzińskiej czy armeńskiej – chinkali, chaczapuri, kubdari, lawasz czy dorma.

 

Poza tym parowanie jedzenia znowu zależy tutaj od stylu wina. Wytrawniejsze wina doskonale sprawdzą się jako dodatek do drobiu, owoców morza, a także do dań pikantnych. Słodsze stworzą dobrą parę z daniami kuchni azjatyckiej- tajskiej czy indyjskiej.

 

 

Gdzie kupić rkatsiteli?

 

Wszystkim, którzy jeszcze nie próbowali wina z tej odmiany, polecam niedrogie i bardzo aromatyczne wino prosto z Gruzji — Sapatio Sachino White Semi Dry. Jest to wino z kolebki tego szczepu – Kachetii. Ma wszystko, czego oczekujemy od prawdziwego rkatsiteli – aromaty jabłek, pigwy, brzoskwini z nutami pieprznymi i ziołowymi. Nieco bardziej wytrawną propozycją będzie Georgian Valleys Sachino White o aromatach jasnych owoców i przyjemnych kwiatowych nutach.

 

Ode mnie to już wszystko, dziękuję za poświęcony czas i standardowo zachęcam do próbowania!

1. Weingut Greszta Riesling Sekt Brut

 

 

Wino musujące stworzone z gron rieslinga? Czemu nie?

To pochodzące z małej winnicy Andrzeja Greszty, położonej między Traben-Trabach i Bernkastel w malowniczej dolinie Mozeli wino, cieszy aromatami cytrusów, jabłek i gruszki. Właściwa dla szczepu kwasowość jest lekko podbita poprzez żywe bąbelki, a następnie zbalansowana delikatną słodyczą. Zdecydowanie właściwy wybór na gorętsze dni jako aperitif, ale sprawdzi się na pewno jako dodatek do dań z ryb, drobiu czy też dań kuchni orientalnej.

 

 

2. Greszta Weingut Riesling Auslese Steffensberg

 

 

Kolejne pochodzące z przepięknej Mozeli wino, od polskiego winiarza, który z niemiecką precyzją i kulturą pracy tworzy niepowtarzalne wina bazujące na odmianie Riesling. W tym przypadku mamy do czynienia ze słodkim, oleistym Auslese, pełnym aromatów korzennych i owocowości jabłek, brzoskwiń czy limonki. Grona z późnego zbioru są selekcjonowane ręcznie, a niektóre z nich objęte były szlachetną pleśnią. Doskonałe wino do deserów.

 

 

3. Greszta Weingut Riesling Trockenbeerenauslese 375ml

 

 

Kolejny trunek od Pana Greszty i to nie byle jaki. Przeselekcjonowane grona, tak aby wydobyć te najlepsze okryte szlachetną pleśnią – botrytis cinerea. Co więcej, grona pozostają maksymalna długość czasu na krzewach, co sprawia, że są wysuszone, a całość aromatów i smaków zostaje zmaksymalizowana i zamknięta w środku grona.

Riesling Trockenbeerenauslese od Greszta Weingut to zapach runa leśnego, aromaty suszonych owoców takich jak jabłka czy brzoskwinie ze słodkim miodowym sznytem. Doskonały balans między słodyczą a kwasowością, a samo wino ma spory potencjał starzenia, dlatego można śmiało kupić to wino i trzymać je ładnych parę lat w piwniczce.

 

 

4. Burggarten Riesling trocken

 

 

Riesling Trocken od winnicy Burggarten z regionu Ahr. Nieco mocniejsze niż inne rieslingi – 12,5% alkoholu.

Wyraźne aromaty brzoskwini i moreli, obok kwaśniejszych cytrusowych nut cytryny i limonki. Kwasowość podkreślona jest tutaj przez miękką mineralność.

Bardzo dobre wino to wypicia z przyjaciółmi lub jako dodatek do dań.

 

 

5. Greszta Weingut Riesling Orange trocken

 

 

Na koniec jeszcze jedno wino od Greszta Weingut i znowu wino nietuzinkowe, bo pomarańczowe. Typowo rieslingowe właściwości jak kwasowość i mineralność miesza się tutaj z nutami konfitury z pomarańczy, skórki cytryny i dojrzałych, żółtych jabłek. Przepiękna pomarańczowa barwa zachęca do próbowania. Wino dobre i zarazem ciekawostka.

 

Co to za szczep?

 

Carménère to czerwony szczep winny, z którego obecnie produkuje się zarówno wina jednoodmianowe, jak i używa się go do produkcji ciekawych kupaży. Chociaż wywodzi się z francuskiego Bordeaux, to uważany jest dzisiaj za flagowy szczep Chile.

 

 

Jak wymawiamy słowo carménère?

 

Carménère wymawiamy karmener. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa carmin – karmazynowy. Jest to nawiązanie do szkarłatnej barwy liści krzewu carménère, której nabierają jesienią, tuż przed opadnięciem.

 

 

Skąd pochodzi carménère?

 

Jak już wspomniałem, szczep pochodzi z francuskiego Bordeaux i ma co najmniej kilkaset lat. Teoria głosi, że carménère przyszedł z Półwyspu Iberyjskiego, skąd dzięki Rzymianom zawędrował do Włoch, a później do Bordeaux zwanego wtedy Biturica.

 

Teoria ta opierana jest na zapiskach Pliniusza Starszego, który opisał bardzo podobny szczep do carménère, a który nazywał właśnie Biturica (notabene dzisiaj ten opis przypisuje się też do kilku innych szczepów).

 

Uprawy carménère w Bordeaux trwały do 19 wieku, kiedy to mszyca zwana filokserą uczyniła spustoszenie w europejskich winnicach.

 

Ponieważ odmiana już wcześniej nie miała dobrej prasy u francuskich winiarzy — była dosyć ciężka w uprawie, potrzebowała sporo słońca (którego w Bordeaux nie było zawsze wystarczającej ilości), była podatna na choroby, w tym colure i łatwo przejrzewała, to postanowili oni — po uporaniu się z filokserą — nie odnawiać jej upraw. Została ona zastąpiona przez szczepy takie jak cabernet franc, cabernet sauvignon czy merlot.

 

Byłby to właściwie koniec carménère, gdyby sadzonki nie zostały przewiezione do Nowego Świata, w tym między innymi do Chile.

 

To właśnie w tym kraju Południowej Ameryki obecnie są największe uprawy na świecie – ok. 22 000 ha.

 

Z samą bytnością szczepu w Chile wiąże się ciekawa i zabawna historia. Otóż od 1850 roku do 1994 roku, czyli przez prawie 150 lat, chilijscy winiarze uprawiali carménère, będąc święcie przekonanymi, że jest to merlot.

 

Dopiero w 1994 roku, francuski enolog Jean Bourisquot przeprowadził badania DNA, które jednoznacznie stwierdziły, że to, co uprawiają i sprzedają chilijczycy jako merlot, jest w rzeczywistości szczepem carménère. 10 lat zajęło winiarzom ustalenie, które z uprawianych krzewów to które.

 

{products_330,373,206,377}

 

Gdzie uprawa się carménère?

 

Jak już wiecie, największe uprawy posiada Chile – można powiedzieć, że jest to ich szczep narodowy. carménère czuje się tam bardzo dobrze – jest tam dużo ciepła i mało opadów, a dzięki Andom, kraj jest dobrze odizolowany od pozostałej części kontynentu, co miało niebagatelny wpływ na to, że do Chile filoksera nigdy nie dotarła (wpływ na to miały też oczywiście dobre praktyki fitosanitarne i dosyć późny rozwój winiarstwa w tym kraju).

 

Najwięcej carménère sadzi się w Colchagua Valley, Ropel Valley i Maipo Province.

 

Poza Chile odmiana jest obecna także we Włoszech – w tym kraju ten szczep również przez pewien czas był mylony z innym szczepem – w tym wypadku cabernet franc.

 

Małe uprawy znajdziemy także we Francji (Medoc, Paulliac), Nowej Zelandii, Kalifornii czy Chinach (nazwany tam jest cabernet gernischt).

 

 

Jak smakuje carménère?

 

To, co jest charakterystyczne dla carménère to wysoki poziom pirazyn. Jak wiecie z artykułu o cabernet sauvignon (przeczytać możecie tutaj), pirazyny odpowiedzialne są za smak zielonej papryki, którego w tym szczepie może być całkiem sporo. Innymi ważnymi aromatami są te zielonego pieprzy czy kakao.

 

Z owoców znajdziemy nuty wiśni, śliwek czy czereśni. Kolor wina to ciemna czerwień. W ustach średnia kwasowość i nieco szorstkie taniny.

 

 

Do czego podawać carménère?

 

Carménère jako klasyczne czerwone wino sprawdzi się do wielu potraw. Na pewno będzie smacznym dodatkiem do pizzy czy makaronów, ale także to delikatniejszych czerwonych mięs, czy drobiu.

 

 

Gdzie kupić carménère?

 

W ofercie naszego sklepu znajdziecie doskonałe jednoodmianowe carménère prosto z Maipo Valley w Chile — Ventisquero Grey Carménère Maipo Valley. Jest to wino tworzone z ręcznie zbieranych, wyselekcjonowanych gron. Dominują tu aromaty jeżyn, pieprzu i czekolady.

 

Carménère sprawdza się także w kupażach z cabernet sauvignon, czego przykładem jest Cien y Cerro Carménère – pełne aromatów śliwek, wiśni i czarnych porzeczek.

 

Tyle ode mnie. Dziękuję Wam za wspólną przygodę z tym chilijskim flagowcem i do zobaczenia następnym razem!

Pinotage to szczep narodowy Republiki Południowej Afryki, z którego produkuje się dosyć ciężkie wina czerwone o doskonałych aromatach malin, wiśni, a nawet bananów i owoców tropikalnych. Przez niektórych posądzany o nieprzyjemny aromat acetonu, który jest skutkiem złej winifikacji. Zapraszam Was do krótkiej lektory na temat tego afrykańskiego szczepu.

 

Pinotage to odmiana czerwonej winorośli, z której jak już wspomniałem, produkuje się głównie wina czerwone jednoodmianowe, o ciemnej barwie i dużym poziomie tanin. Używa się go też w blendach z cabernet sauvignon i syrah. Chociaż uprawia się go głównie w RPA, to pod nazwami takimi jak Perold’s Hermitage czy Pinot, uprawiany jest również między innymi w takich krajach jak Brazylia, Nowa Zelandia, Izrael czy Stany Zjednoczone.

 

 

Jak wymawiamy pinotage?

 

Pinotage to połączenie dwóch słów: hermitage i pinot (związane z pochodzeniem szczepu, o którym za chwile), a więc poprawna wymowa to pinotaż.

 

 

Skąd pochodzi pinotage?

 

Pochodzenie pinotage to całkiem ciekawa sprawa. Odmiana swój bieg historii zaczyna w 1924 roku za sprawą 24-letniego wówczas chemika, doktora Abrahama Izaka Perold’a, który po powrocie z Europy do RPA, zostaje zatrudniony na Uniwersytecie w Stellenbosch. Głównym zadaniem postawionym przed młodym doktorem jest stworzenie szczepu, który przyjmie się w specyficznym klimacie panującym na południu Afryki i da ciekawe i aromatyczne wina.

 

Postanowił więc skrzyżować dwa szczepy: cinsaut (znany jako hermitage), który jest dosyć łatwy w uprawie i pinot noir, który, choć trudniejszy to dający doskonałe wina.

 

Niestety, badania nie szły zbyt dobrze. Perold w międzyczasie zasadził cztery pestki z hybrydy, którą stworzył w ogrodzie obok domu, który użytkował w czasie pracy na uczelni, by następnie całkowicie o nich zapomnieć. W 1928 zmienił opuścił uniwersytet i rozpoczął pracę dla jednej z firm winiarskich.

 

Cały projekt zostałby całkowicie zapomniany, gdyby nie przypadek. Niedługo po odejściu z pracy Perolda, ogród obok jego rezydencji strasznie zarósł, więc władze uczelni wysłały pracowników, aby oczyścili teren. Młody naukowiec Charlie Niehaus, który przechodził tamtędy podczas sprzątania, uratował od zniszczenia krzewy pinotage.

 

Zostały one przeniesione do Elsenburg Agricultural College, gdzie kontynuacją badań Perolda zajął się młody naukowiec Charles Theron. Wkrótce skontaktował się on z Perlodem i wspólnie zabrali się do pracy. W 1941 udało się wyprodukować pierwsze wino z tejże odmiany.

 

 

Gdzie uprawia się pinotage?

 

Zdecydowana większość upraw znajduje się w RPA na terenach Western Cape.

 

Poza Afryką uprawia się je również w Stanach Zjednoczonych – Arizonie, Oregonie czy Virginii, a także w Brazylii, Kanadzie czy Izrealu.

 

 

Jak smakuje pinotage?

 

Pinotage jest znany ze swojej ciemnej, rubinowej barwy. Jak już wspominałem, charakteryzują go mocne nuty malin, czarnej porzeczki czy wiśni. Dodatkowo możemy poczuć tu aromaty dżemowe, dymne czy ziemne.

 

Jest to odmiana o wysokiej zawartości cukru, co przekłada się na wysoki alkohol, o średnim ciele i od średnich do wysokich tanin. Bardzo dobrze starzy się w beczce.

 

Przez wielu posądzany o nieprzyjemny zapach farby, która jest wynikiem złej winifikacji.

 

 

Do czego podawać pinotage?

 

Wina z tej odmiany sprawdzą się jako para dla mocno aromatycznych mięs przygotowanych w ciężkich marynatach owocowych.

 

Sprawdzi się też jako dodatek do wyrazistych, lekko pikantnych dań jak np. chili con carne, także do mięs grillowanych co jest znamienne dla jego ojczyzny – RPA (bredie, babotie).

 

 

Gdzie kupić pinotage?

 

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji próbować win z tego szczepu i nie chcecie od razu wydawać fortuny, to idealnym rozwiązaniem będzie Shortwood Premium Coffee Pinotage. Ma wszystko, co przypisuje się do tej odmiany – rubinowa barwa, kwasowość i ciekawe aromaty kawy i czekolady.

 

Jeśli jesteście już zaznajomieni z tym szczepem i szukacie czegoś ekstra, to polecam Diemersfontein The Prodigy Pinotage  o aromatach morwy i czarnej jagody. Jest to pinotage z małym dodatkiem shiraz, który nadaje ciekawego owocowego sznytu.

 

Ode mnie to wszystko na temat pinotage. Próbujcie i dajcie znać, co sądzicie o tym szczepie! Do następnego

 

Co to za szczep?

 

Pinot gris znany też szerzej jako pinot grigio to biały szczep winny o różowo-szarej skórce. Jest on mutacją szlachetnego szczepu pinot noir. Produkuje się z niego białe wina od wytrawnych po słodkie.

 

Jak wymawiać pinot gris?

 

Pinot gris wymawiamy pino gri. Gris po francusku znaczy szary i odnosi się do wspomnianej szarawej barwy gron tego szczepu. Więcej o etymologii nazwy pinot znajdziesz w artykule na temat pinot noir tutaj.

 

Skąd pochodzi pinot gris?

 

Pinot gris jest starym szczepem, znanym już od kilkuset lat. Jego kolebką jest francuska Burgundia, gdzie był znany już w średniowieczu (ok. 1300 r.), a nazywano go Formentau.

 

Podobno to właśnie z pinot gris produkowano ulubione wino króla Karola IV Luksemburskiego (1316-1378), który sprowadził krzewy do Węgier. Tam zakon cystersów założył na zboczach Badacsony, przy jeziorze Balaton pierwsze winnice, gdzie był on uprawiany pod nazwą szürkebarát, co znaczy szary mnich.

 

Inna historia opowiada o bytności tego szczepu w Niemczech, a konkretnie w Palatynacie, gdzie pierwsze winnice miały być założone przez kupca Johanna Seegera Rulanda. Stąd też nazwa pinot używana do dzisiaj w Niemczech – ruland.

 

Gdzie uprawia się pinot gris?

 

Pinot woli chłodniejszy klimat, szybko dojrzewa, co powoduje, że ma dosyć wysoki cukier, co przekłada się znowu na wina z wysokim alkoholem, albo na wina bardzo słodkie. Głównymi rejonami upraw są:

 

• Francja – obszar Alzacji gdzie jest jednym z głównych białych szczepów. Uważany jest tam za odmianę szlachetną.

 

Do niedawna wino z tego szczepu znane było pod nazwą Tokay d’Alsace. Było to związane z teorią, jakoby szczep był sprowadzony z Węgier do Alzacji za sprawą generała Lazarusa von Schwendii pod nazwą właśnie Tokaj. Ostatnie badania przeczą jednak powiązaniu pinot gris z furmintem, hárslevelű czy oremus – głównymi szczepami używanymi do produkcji tokajów.

 

Po wstąpieniu Węgier do UE i zastrzeżeniu nazw tokaj tylko dla trunków z tego kraju, nazwa Tokay została usunięta z nazwy win alzackich.

 

Francuskie wina z pinot gris są doceniane za złożoność aromatów. Znamienne są nuty cytrusowe, miodowe i brzoskwiniowe. Mają też potencjał do dojrzewania.

 

• Włochy – pinot gris znany jest tam pod nazwą pinot grigio i tworzony w trochę innym stylu od francuskich win.

 

Główne rejony upraw to Friuli-Wenecja Julijska. Wina z tych regionów są mniej skomplikowane, głównie wytrawne i półwytrawne. Grona są zbierane wcześniej po to, aby zachować jak najwięcej świeżości. Więcej w nich aromatów słonych i mineralnych. Złośliwi twierdzą, że włoskie pinot grigio mają nieco płaski smak i nie oferują zbyt wiele.

 

Warto też wspomnieć o winie zwanym ramato, produkowanym we Friuli-Wenecji Julijskiej. Dzięki maceracji nabiera ono charakterystycznego miedzianego zabarwienia. W smaku wyczuwamy nuty akacji i owoców.

 

• Stany Zjednoczone – główne uprawy są w Oregonie, Kalifornii. Wino zostało spopularyzowane przez Davida Letta, winiarza z Oregonu, który zaczął proponować je sprzedawcom łososi jako doskonały dodatek do tych ryb. Obecnie jest bardzo popularne pośród Amerykanów, którzy piją je prawie przy każdej okazji.

 

Oprócz wyżej wymienionych wino jest też obecne między innymi w Niemczech, gdzie znane jest jako grauburdgunder, na Węgrzech gdzie nazywany jest szürkebarát, a także w Nowej Zelandii, Australii czy Argentynie.

 

{products_74, 174,75, 204, 175, 270, 232, 57}

 

Jak smakuje pinot gris?

 

W zależności od pochodzenia pinot będzie miał różne aromaty i style. Te typowe to:

 

 

• mineralne i wytrawne z nutami cytrusów, brzoskwiń czy gruszek. Charakterystyczne dla włoskiego pinot grigio.

 

• owocowe i wytrawne, o aromatach melonów, jabłek, nutach wanilii czy rukoli, charakterystyczne dla win z USA.

 

• słodkie i owocowe, o nutach miodowych, słodkich brzoskwiń czy dojrzałych, żółtych jabłek, styl alzacki.

 

Do czego podawać pinot gris?

 

Pinot gris w zależności od stylu sprawdzi się jako dodatek do lekkich serów, owoców morza, drobiu czy makaronów. Sprawdzi się też do kuchni orientalnej.

 

Słodsze wina nadadzą się do deserów.

 

Gdzie kupić pinot gris?

 

Jeśli macie ochotę na klasyczne alzackie pinot gris, to polecamy Wam dostępny w naszym sklepie Emile Beyer Pinot Gris Eguisheim. Dostępny również jest doskonały pinot grigio prosto z Górnej Adygi – Kaltern Pinot Grigio DOC Alto Adige Südtirol. Jeśli do tej pory grigio z Włoch Was nie zachwycił, to dajcie szansę temu winu 🙂

 

Ode mnie to tyle. Dzięki za poświęcony czas i do następnego!

 

Merlot to szlachetna odmiana czerwonego szczepu winorośli. Jest to druga (po cabernet sauvignon) najczęściej sadzona odmiana na świecie z łącznym areałem sięgającym ok. 300 000 ha.

 

Merlot, zwane także picard lub langon używa się do produkcji zarówno czerwonych win jednoodmianowych, jak i przy produkcji kupaży. Kolebką szczepu jest francuskie Bordeaux i tam też obok cabernet sauvignon, cabernet franc, malbec, petit verdot używa się go do produkcji win bordoskich (tzw. mieszanka bordoska).

 

Jak się wymawia merlot?

 

Prawidłowa wymowa słowa merlot to merlo.

Nazwa pochodzi od francuskiego merle – kos. Ma to związek z barwą upierzenia tego ptaka, która odpowiada brawie gron tej winorośli. Porównanie to pochodzi z artykułu o winnicach Medoc z 1824 roku.

 

Inna teoria mówi, że to właśnie grona merlot upodobały sobie kosy w winnicach Medoc i stąd nazwa tego szczepu.

 

We Włoszech szczep nazywany był bordo.

 

Skąd pochodzi merlot?

 

Chociaż pierwsze pisane wzmianki pochodzą z notatek z Bordeaux z 1784 roku (wino z Libournais zwane merlau, określone jako jedno z najlepszych), to uważa się, że historia tego szczepu jest znacznie dłuższa i znany był on już w 1 wieku naszej ery.

 

Za rodziców odmiany merlot uważa się cabernet franc i magdaleine noire des charentes. Ten ostatni to szczep mający kilkusetletnią historię, a który pochodzi z Bretanii.

 

Naukowcy zajmujący się badaniem pochodzenia różnych szczepów winnych przez dłuższy czas nie mogli namierzyć matki szczepu merlot. W końcu okazał się nim szczep madeleine, który obecnie używany jest głównie do ozdoby domów czy altan.

 

Gdzie uprawia się merlot?

 

Merlot jako szczep jest dosyć łatwy w uprawie. Nie ma specjalnych wymagań i jest stosunkowo wytrzymały. 

 

Dojrzewa wcześnie przez co, należy uważać, aby nie przejrzał. Są dwie szkoły dotyczące czasu zbiorów:

 

Pierwsza Château Pétrus , według której grona zbiera się wcześnie, aby zachować jak największą kwasowość potrzebną do starzenia wina.

 

Druga, Rolland, uważa późniejsze zbiory za korzystniejsze, aby w ten sposób pozyskać lepszą owocowość i słodycz.

 

Największe uprawy merlot:

 

• Francja – największy areał upraw oscylujący wokół 115 000 ha głównie w południowo-zachodniej Francji, w rejonie Bordeaux. Tam, na gliniastej glebie prawego brzegu Żyrondy (St. Émilion, Pomerol) uprawiany jest merlot, którego używa się zarówno do produkcji win jednoodmianowych (Château Pétrus), jak i przy produkcji kupaży (mieszanka bordoska).

 

• Stany Zjednoczone – drugi co do wielkości areał upraw – ok. 40 000 ha. Główne regiony to Kalifornia i Waszyngton. Początkowo w USA produkowane były tylko wina jednoodmianowe, co zmieniło się dzięki potomkowi polskich emigrantów Warrenowi Winiarskiemu, który wziął sobie za cel tworzenie kupaży na wzór tych bordoskich.

 

Główne rejony upraw w Kalifornii to Napa Valley, Monterey, Sonoma County.

W stanie Waszyngton to Columbia Valley AVA, Walla Walla, Red Mountain.

 

• Włochy – trzeci co do wielkości areał z 24 000 ha upraw. Głównie merlot uprawiany jest w rejonie północnym – Friuli. Poza tym spore uprawy znajdziemy w Toskanii, gdzie miesza się go z sangiovese i produkuje blendy, tak zwane super toskany.

 

Poza tym merlot uprawia się między innymi w Australii, Chile, Kanadzie, Meksyku czy Argentynie.

W Europie jest również obecny w Hiszpanii, Szwajcarii, Niemczech, Austrii, Rumunii czy na Węgrzech.

 

{products_101,245,165,85,48,344,312,130}

 

Jak smakuje merlot?

 

Główny aromat, z jakim kojarzony jest merlot to śliwka. Profil smakowy jest podobny do cabernet sauvignon (często z nim mylony podczas ślepych testów), chociaż ma mniejsze taniny i jest łagodniejszy. Może dojrzewać w beczce, co nada mu charakterystycznych dla niej aromatów.

 

Ze względu na region w merlot znajdziemy aromaty:

 

• Kalifornia, Australia, Argentyna, Chile – aromaty jeżyn, dżemu, większa owocowość, słodycz.

 

• Francja, Włochy, stan Waszyngton – aromaty czerwonej śliwki, porzeczki, wiśni, większa kwasowość.

 

Po użyciu beczki uzyskamy nuty wanilii, dymu, cedru, karmelu czy kopru.

 

Do czego podawać merlot?

 

Merlot jest dosyć uniwersalnym winem. Sprawdzi się do wielu dań, a już na pewno jako kompan pieczonych mięs – jagnięciny, wieprzowiny czy wołowiny. Pasuje również do drobiu – kaczki czy kurczaka. Merlot pasuje również do pizzy.

 

Gdzie kupić merlot?

 

Jeśli szukacie ciekawego merlot w rozsądnych pieniądzach, to zapraszam Was do zapoznania się z naszą ofertą tych win. Podpowiadając, polecam Wam włoskiego merlot z Veneto: Pasqua Merlot Trevenezie IGT

Bardzo ciekawe nuty ziołowe, śliwek i porzeczek. Dobrym wyborem będzie również francuskie wino Nos Racines Merlot  z nutami dojrzałych owoców i wanilii.

 

Ode mnie to już wszystko, jeśli chodzi o merlot. Dziękuję Wam za uwagę i do następnego!