+48 693 357 682 | biuro@winespot.pl | Darmowa dostawa od 300 zł
  • Ser i wino – jak łączyć?

    Ser i wino – jak łączyć?

    Jak łączyć wino i ser – zasady

     

    Podstawy dotyczące zestawiania ze sobą serów oraz win jest dość proste do przyswojenia. Wystarczy wiedzieć, aby wyraziste łączyć z wyrazistym, a łagodne – z łagodnym. Inny schemat sugeruje miksowanie ze sobą produktów pochodzących z tego samego regionu – na przykład toskańskiego Chianti z wyrabianym nieopodal Pecorino Romano. Nie należy zapominać też o innych dodatkach: dżemach, konfiturach, świeżych owocach i warzywach czy orzechach. One również wpływają na walory tworzonych połączeń smakowych.

     

    Nieskomplikowane, prawda? Trudność pojawia się w momencie, gdy nie znamy się dobrze ani na smaku serów, ani win. Nie wiemy więc, które z nich można określić wyrazistymi, a które łagodnymi. Dlatego warto skorzystać z podpowiedzi koneserów.

     

    Dodatki do wina czerwonego

     

    Do trunków tego typu pasuje nabiał o wyrazistym i mocnym smaku. Na stole powinno znaleźć się więc miejsce na twarde sery żółte, długo dojrzewające, takie jak cheddar, parmezan czy ementaler. Dobrze sprawdzi się również klasyczna gouda. Podczas zakupów warto zwrócić uwagę na opis produktu. Prawdziwy żółty ser składa się z wyłącznie mleka, kwasu mlekowego oraz soli.

     

    Dodatki do wina białego

     

    Trunki te uważane są za delikatniejsze w smaku, dlatego warto zestawić je z produktami miękkimi, na przykład porośniętymi pleśnią. Świetnym wyborem okaże się camembert, brie lub gorgonzola. Dla urozmaicenia deski z przekąskami można dołączyć lokalne produkty, na przykład bryndzę lub twaróg z koziego mleka. Jeśli smaki są zbyt łagodne, warto sięgnąć dodatkowo po oscypek lub mozzarellę z odrobiną suszonych pomidorów.

     

    Zasady są po to, aby się do nich stosować… lub je łamać. Podczas degustacji trunku warto kierować się intuicją. Być może nowe połączenie smaków jest na wyciągnięcie ręki?

  • Primitivo – wyszukany prymityw

    Primitivo – wyszukany prymityw

    Primitivo – co to za szczep?

     

    Primitivo to czerwony szczep winny, pochodzący z Chorwacji, choć największe jego plantacje znajdziemy we włoskiej Apulii. Powstaje z niego krzepkie czerwone wino, o konfiturowej strukturze w stylach od wytrawnych do słodkich, o dosyć sporym alkoholu sięgającym nawet 16%.

     

     

    Primitivo – jak to wymówić?

     

    Wymowa jest dosyć prosta, po prostu primitiwo. Jak już wspomniałem na początku, nie ma to nic wspólnego z prymitywnością szczepu. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa primativus co znaczy pierwszy, pierwotny, wcześnie dojrzewający. Związane jest to z obserwacją włoskiego mnicha Don Filippo Francesco Indellicati, który zauważył, że grona primitivo dojrzewają o wiele wcześniej od pozostałych. Notabene, to właśnie Don Filippo sprowadził ów szczep do Włoch.

     

     

    Skąd podchodzi primitivo?

     

    Powiedziane już zostało, że primitivo to szczep pochodzący z Chorwacji, który został sprowadzony do włoskiej Apulii. Działo się to w 18 wieku, więc patrząc przez pryzmat żywota szczepu, dosyć późno. Dzięki znaleziskom archeologicznym i następującymi po nich badaniach DNA możemy śmiało stwierdzić, że krzewy posiadające zbliżone lub identyczne profile genetyczne zbliżone do primitivo były obecne na Zakaukaziu już w roku 6000 p.n.e.!

     

     

    Gdzie uprawia się primitivo?

     

    Primitivo to szczep uwielbiający gorący klimat, jego sporych rozmiarów grona mają cienką skórkę i jak już było wspomniane, dojrzewa on dosyć wcześnie. Dzięki dużej zawartości cukru produkuje się z niego wina o dosyć sporej zawartości alkoholu, a winorośl z powodzeniem oddaje terroir, na jakim jest uprawiany. Nie jest mu też obca szara pleśń.

     

    Charakterystyczne dla odmiany primitivo jest nierównomierność w dojrzewaniu gron. Często ich poziom dojrzałości jest diametralnie inny, a w jednej kiści możemy równocześnie spotkać zupełnie zielone grona obok wysuszonych i przejrzałych.

     

    Dzisiaj najwięcej upraw skupionych jest nie gdzie indziej, a we włoskiej Apulii. Najważniejsze apelacje to między innymi Primitivo di Manduria i nawiązujące do jednego z ulubionych trunków Starożytnych Rzymian Falerno del Massico.

     

    Oprócz Włoch, wino pod nazwą zinfandel jest obecne w Stanach Zjednoczonych, a przede wszystkim w Kalifornii. Produkuje się tam całe spektrum stylów, od wytrawnych win po te bardzo słodkie.

     

    Należy też wspomnieć o ojczyźnie primitivo – Chorwacji. Tam uprawiany jest pod nazwą crljenak kaštelanski. W sąsiedniej Czarnogórze funkcjonuje pod nazwą kratošija.

     

    Oprócz wyżej wymienionych możemy go spotkać również w Australii, RPA czy Kanadzie.

     

    {products_141,179,173,413,194,191,197,227}

     

    Jak smakuje primitivo?

     

    Charakterystyczną cechą primitivo jest to, o czym wspomniałem już parę razy – wysoki poziom alkoholu. Idąc dalej, na pewno czymś właściwym dla tej odmiany jest niska kwasowość, nuty dżemowe czy konfiturowe, a to wszystko oplecione niskimi, delikatnymi taninami.

     

    Wino można z powodzeniem pić jako aperitif, a także jako dodatek do dań.

     

     

    Do czego podawać primitivo?

     

    Jako wino o średniej intensywności, poleca się je do dań z czerwonego mięsa, kaczki, jagnięciny. Doskonale pasuje również do potraw z sosem pomidorowym, burgerów, makaronów czy niektórych dań azjatyckich.

     

     

    Gdzie kupic primitivo?

     

    W naszej ofercie znajdziecie spory wybór win z tego szczepu. Jeśli macie ochotę spróbować apulijskiego Primitivo di Manduria, to polecam Conte di Campiano Primitivo di Manduria DOC — zachwyca dojrzałymi wiśniami, soczystymi śliwkami, figami, kilkoma złotymi rodzynkami i innymi dojrzałymi i częściowo suszonymi owocami. Nuty cynamonu, drzewa sandałowego i odrobiny wanilii uzupełniają bukiet. Bardzo ciekawą propozycją jest Uccellini Wrap Primitivo Organic Puglia IGT – łączy w sobie subtelne nuty kawy, wanilii i słodki smak marmolady, a w dodatku pochodzi z ekologicznej uprawy i jest zapakowane w oryginalny sposób.

     

    Tyle ode mnie, zapraszam Was do degustacji!

     

  • 5 propozycji wina na jesień

    5 propozycji wina na jesień

    1. Pasqua Amarone della Valpolicella Labyrinth DOCG

    Wino Pasqua Amarone della Valpolicella Labyrinth

    Pasqua Amarone della Valpolicella Labyrinth DOCG 2013 to wino, obok którego nie sposób przejść obojętnie. Zostało wyprodukowane w ilości tylko 7000 sztuk, a etykieta butelki została zaprojektowana przez wenecką artystkę Giorgię Fincato.

    Sama nazwa Labirynth ma być metaforą procesu degustowania wina, a także reprezentacją długiej historii i doświadczenia winiarni Pasqua.

    To pochodzące z Mizzole wino kusi swoim głębokim czerwonym kolorem. W nosie dominuje czerwona porzeczka, wiśnia i aromaty beczki takie jak czekolada i wanilia. Usta to delikatne taniny, śliwka, aromat tytoniu czy skóry.

     

     

    2. Nittardi Casanuova Di Nittardi Chianti Classico DOCG

     

    Wino Nittardi Casuanova di Nittardi Chainti Classico DOCG

     

    Casanuova Di Nittardi to wyjątkowe wino, powstałe z Sangiovese z winnicy „Vigna Doghessa”. Położona na południowym wzgórzu, 450 m n.p.m., nad Morzem Śródziemnym. Etykieta i opakowanie są dziełem znanego artysty; w 2016 roku, brytyjskiego artysty popowego – Allena Jonesa. Wino emanuje bogatym, rubinowym kolorem, oferując intensywne aromaty dojrzałych wiśni, śliwek i subtelnych nut białego pieprzu. Smakowe doznania rozwijają się w harmonii z unikalnym terroirem.

     

     

    3. Saint Clair Vicar’s Choice Pinot Noir

    Wino Saint Clair Vicar's Choice Pinot Noir

    Nieco lżejsze wino od poprzednika, ale stworzone ze szczepu uwielbianego przez wielu. Pinot noir prosto z Nowej Zelandii. Dojrzewające 8 miesięcy w beczce wino od Saint Clair, bogate w aromaty świeżych truskawek, malin, porzeczek. Beczka nadaje nut wanilii, świeżych ziaren kawy i przypraw, które przyjemnie współgrają z delikatnymi taninami. Na pewno ucieszy serce podczas jesiennych wieczorów, a może nawet pozwoli wrócić myślami do nieco cieplejszych dni?

     

     

    4. Diemersfontein Harlequin

     

    Wino Diemersfontein Harlequin

     

    Ciekawy blend można powiedzieć endemicznego szczepu RPA, pinotage, i znanego i uwielbianego shiraz. Intensywne aromaty owocowe w postaci czarnych owoców – porzeczki, śliwek, jeżyn, o dżemowych zabarwieniu. Nuty dymne, tytoniowe, pieprzne. Wszystko zaklęte w arcyciekawą butelkę z kultowym obrazem Arlekina Carla Büchnera na etykiecie. Samo wino dojrzewa 12 miesięcy w beczce z francuskiego dębu, a winiarnia należąca do rodziny Sonnenberg może pochwalić się licznymi nagrodami, które dostali za swoje winne dzieła.

     

     

    5. Krásná Hora Merlot Barrel Selection

     

    Wino Krasna Hora Merlot

     

    Na koniec coś o wiele bliżej nas, a mianowicie doskonałe merlot od naszych sąsiadów zza między. To pochodzące z Moraw wino, tak jak poprzednik, dojrzewało 12 miesięcy w beczce z francuskiego dębu, a uprawa winorośli w winnicy Krásná Hora odbywa się w sposób biodynamiczny. Kusi tym, co w merlot najlepsze, aromatami wiśni, śliwek, owoców leśnych i pieprznymi nutami.

     

    To już wszystkie 5 propozycji ode mnie, życzę Wam miłego degustowania!

     

  • Najczęstsze wady wina

    Najczęstsze wady wina

     

    1. Wino korkowe

     

    Jest to jeden z najłatwiej rozpoznawanych defektów wina, do którego zamknięcia użyto naturalnego korka. Dotyczy około 2% sprzedawanych butelek, a głównymi objawami tej wady są mocny zapach zgniłego kartonu, zapach pleśni czy stęchlizny. Odpowiedzialne za to są dwa związki: 2,4,6-trichloroanizol (TCA) oraz 2,4,6-tribromoanizol (TBA) które obecne są w niektórych korkach.

     

    2. Wino utlenione

     

    Dosyć powszechna wada wina, za którą odpowiedzialny jest proces zwany oksydacją. Jest to nic innego jak nadmierny kontakt wina z powietrzem w wyniku czego, traci ono swoje aromaty i smak. Objawami tej wady oprócz zwietrzałego smaku, może być utrata koloru (czerwone jaśnieją, białe ciemnieją), smak jest gorzki, czasem chemiczny.

     

    3. Zaoctowanie

     

    Zwane też sztychem octowym zjawisko, które było prawdziwą bolączką w czasach, zanim na dobre zaczęto używać siarki do konserwacji wina. W czasach starożytnych bardzo często wino zamieniało się w ocet, za co odpowiedzialne są bakterie octowe z grupy Acetobacter. Dzisiaj dochodzi do niego rzadko i jest związane z niskim poziomem SO2 lub niedostateczną higieną w winiarni. Głównymi objawami są kwaśny aromat i smak, nadmierna przejrzystość, a na powierzchni wina tworzy się tłusty kożuch.

     

    4. Redukcja siarkowa

     

    Jest to wada, której mechanizm powstawania nie jest do końca poznany. Odpowiedzialne są tutaj lotne związki siarkowe, które powstają w procesie fermentacji. Symptomy tej wady są nader wyczuwalne. To zapach zgniłego jaja, popsutej kapusty czy zapach mocnego, pleśniowego sera.

     

    5. Śluzowatość

     

    Ta wada pojawia się bardzo rzadko, głównie w białych winach o niskiej kwasowości. Wino wtedy staje się gęste, o konsystencji syropu, w smaku jest płaskie, nieświeże. Odpowiedzialne są za to polisacharydy wspomagane bakteriami i pleśniami. Do śluzowatości może też dojść, gdy proces fermentacji jabłkowo-mlekowej nie doszedł prawidłowo do końca, a wino zostało zabutelkowane przedwcześnie.

     

    Oczywiście wad wina jest trochę więcej, ale tak jak wspomniałem na początku, wiele z nich podlega niejako subiektywnej ocenie i to, co dla kogoś jest cecha nie do przyjęcia, dla innego będzie cechą wyjątkową i pożądaną. Powyższe wady są ogólnie przyjęte jako niepożądane i degradujące smak i aromat wina. Życzę Wam oczywiście, abyście jak najrzadziej przekonywali się na własnej skórze o takich defektach 🙂

     

  • Wina czeskie – klasyfikacja

    Wina czeskie – klasyfikacja

     

    1. Wino stołowe

     

    (Stolní víno) – podstawowy rodzaj wina jakościowego, które może być robione z dowolnego szczepu winorośli i z gron dowolnego pochodzenia. Oznakowanie takiego wina jest skromne – nie może być podawane ani szczep winorośli, ani roku zbioru, ani gdzie je wyprodukowano. Obowiązkowe za to jest podanie skąd pochodzą grona z którego wytworzono wino. Jeśli chodzi o poziom cukru, to jego zawartość wynosi 11kg na 100l moszczu. Jest to najniższy poziom jakościowy, zwykle wina stołowe nie reprezentują sobą zbyt wiele, a ich cena jest dosyć niska.

     

     
    2. Wino stołowe z oznaczeniem pochodzenia

     

    (Stolní víno se zeměpisným označením lub Víno zemské) – tutaj regulacje się nieco zaostrzają. Do produkcji win tej kategorii, potrzeba gron pochodzących z winnic na terenie Republiki Czeskiej. Szczep winorośli musi być zarejestrowany na terenie Unii. Dopuszcza się oznaczenie użytej odmiany jeśli jej udział przekracza 85%.  Może być również oznaczone rocznikiem i pochodzeniem. Wina z tej kategorii są dobrej jakości i można znaleźć wśród nich prawdziwe perełki. Zawartość cukru 14kg na 100l.

     

     

    3. Wino VOC

     

    Víno originální certifikace (VOC)  – ta kategoria stworzona na modłę francuską czy germańską wymaga oznaczenia wina według apelacji. Produkcja podlega prawu winiarskiemu, a same wina gwarantują najlepszą jakość danego regionu. Wytworzenie wina z tą kategorią wymaga stosowania się do wielu reguł, na przykład zawartość cukru to 19kg na 100l, nie może być przekroczona wydajność z jednego hektara, grona można zbierać tylko ręcznie, a butelka może być zakorkowana tylko korkiem naturalnym. To tylko niektóre z regulacji.

     

     

    4. Wino jakościowe gatunkowe

     

    (Odrůdové jakostní) – wina stołowe produkowane tylko z odmian krajowych, wydajność z hektara nie może być przekroczona, a na etykiecie musi być podany region winiarski z którego pochodzi. Wino może być wyprodukowane tylko z gron z regionu, z którego zostały zebrane. Zawartość cukru od 15kg do 19kg na 100l. Całkiem dobre jakościowo wina.

     

     

    5. Wino markowe

     

    (Víno znamkové jakostní) – tutaj mamy do czynienia albo z winami do których produkcji należy używać tylko z jakościowych gron albo z winami, które tworzy się poprzez mieszanie win gatunkowych. W tym drugim przypadku, wino musi powstawać według ściśle określonej receptury, którą producent musi okazać w razie kontroli. Są to bardzo dobre i ciekawe wina.

     

     

    6. Wina jakościowe z predykatem

     

    (Jakostní víno s přívlastkem ) – wina, których podział został stworzony na wzór niemieckiego Qualitätswein mit Prädikatt. Są to najlepsze wina, o największej jakości i cenie. Tak jak w systemie niemieckim całość opiera się o dojrzałość gron, a proces ich produkcji jest bardziej czasochłonny i wymaga większej staranności. Wina te nadają się również do starzenia. Dzielimy je na :

     

        • Kabinet (kabinetní víno ) – wina z wczesnego zbioru, poziom cukru od 19-21kg/100l

     

        • Późny zbiór (pozdní sběr) – wina z późnego zbioru, minimalny poziom cukru to 21kg/100l. Warto wspomnieć, że późny zbiór nie oznacza, że grona muszą być zbierane wcześniej kalendarzowo, a jedynie wypełnić warunek określonego poziomu cukru.

     

        • Wybór z winogron (výběr z hroznů) – wino z wyselekcjonowanych gron o zawartości cukru od 21 do 24kg/100l. Zwykle są to wina półwytrawne lub półsłodkie z umiarkowaną zdolnością do starzenia

     

        • Wybór z jagód (výběr z bobulí) – wina z wyselekcjonowanych, bardzo dojrzałych gron. Cukier 27kg/100l

     

        • Wybór z jagód objętych szlachetną pleśnią (výběr z cibéb) – wina produkowane z gron dotkniętych Botrytis cinerea , o minimalnej zawartości cukru 32kg na 100l. Te wina mają bardzo dobrą zdolność starzenia.

     

        • Wino lodowe (víno ledové) – tak jak niemieckie Eiswein, wina produkowane z gron pozostawionych na krzewach aż do mrozów, a następnie winifikowane przy ujemnych temperaturach. Zawartość cukru minimum 27kg na 100l.

  • Wina z Czech

    Wina z Czech

    Geografia i klimat Czech

     

    Na początek omówmy sobie krótko geografię i klimat tego urokliwego kraju. Czechy to państwo w środkowej Europie bez dostępu do morza. Ukształtowanie terenu jest w większości wyżynno-górskie, a niziny stanowią około 24% powierzchni całkowitej.

     

    Klimat Czech jest umiarkowany i na pewno nie kojarzy się jako dobry do uprawy winorośli. Nieco cieplejszym regionem są Morawy i to właśnie ten obszar pełen jest winnic i uchodzi za sztandarowy, jeśli chodzi o produkcję wina.

     

     

    Winiarstwo w Czechach

     

    W Republice Czeskiej funkcjonują tak naprawdę dwa regiony winiarskie – Czeski region winiarski i Morawski region winiarski.

     

    • Czeski region winiarski

     

    Bardzo mały region winiarski, mieszczący się na północy Czech, nieopodal Pragi. Winnice z tego obszaru to jedynie 4% wszystkich winnic kraju. Znajdują się one głównie w dolinach rzek – Wetławy, Łaby czy Berounki. Uprawia się tutaj zarówno odmiany białe, jak i czerwone z przewagą tych drugich. Dodatkowo region czeski podzielony jest na dwa subregiony — Mělnicki i litoměřicki, skupionych kolejno wokół miast Mielnik i Litomierzyce, a historia uprawy winorośli na tych terenach sięga średniowiecza.

    Odmianami, na jakie możemy się tu natknąć, są między innymi pinot noir (rulandské modré), müller thurgau czy riesling (ryzlink rýnský).

     

    • Morawski region winiarski

     

    Morawy ze swoim nieco cieplejszym klimatem i ukształtowaniem terenu pełnym dolin rzek są doskonałym obszarem do sadzenia winorośli, co skrzętnie wykorzystali nasi sąsiedzi. Obecnie 96% wszystkich winnic czeskich znajduje się właśnie tutaj. Sam region dzielimy na 4 subregiony: znojemski, mikulovski, velkopavlovicki i slovacki. Morawy słyną z doskonałych win białych tworzonych z odmian takich jak chardonnay, riesling, pinot blanc czy gris (rulander szary i biały). Wina pełne są owocowej kwasowości i charakterystycznej ziemistości.

     

    {products_80,161,82,83,162,84,85,163,27,81,26,86}

     

    Podział win czeskich

     

    Wina czeskie są klasyfikowane ze względu na jakość, która określana jest zawartością cukru w moszczu. Wyróżniamy wina stołowe (vino stolni), wino regionalne (vino zemske), wino jakościowe gatunkowe (Víno odrůdové jakostní) i wino jakościowe markowe (Víno znamkové jakostní). Każde oznaczenie różni się metodą produkcji, użytych gron i oczywiście finalnie jakością i ceną. Postaram się dokładniej opisać te zależności w osobnym artykule, dlatego bądźcie czujni 🙂

     

     

    Polecane wina czeskie

     

    Jeśli tym bardzo krótkim wpisem nieco zachęciłem Was do spróbowania win czeskich, to polecam waszej uwadze wina od Krásná Hora. To mała 5-hektarowa winnica z Moraw z miejscowości Stary Poddovar. Obecnie uprawa winorośli prowadzona jest w sposób biodynamiczny. W swojej ofercie mają doskonałe chardonnay — Krásná Hora Chardonnay Barrel Selection 2017 czy aromatyczne połączenie cabarnet sauvignon z merlot — Krásná Hora Cuvée Bernety 2016.

     

    Ciekawym producentem jest również Vína Herzánovi. To rodzinna winnica w Kobyli na Morawach, której motto brzmi: „w zgodzie z naturą”. Pierwsze winnice zostały zasadzone w 1996 roku, a rodzina powoli powiększała je do obecnych 4 ha.

     

    Ode mnie to już wszystko, do zobaczenia!

     

  • 7 mitów na temat wina

    7 mitów na temat wina

    1. Im starsze wino, tym lepsze

     

    Trudno o częściej powielany i bardziej nieprawdziwy mit, według którego każde wino im dłużej będzie leżeć na półce, tym lepsze będą jego aromaty i smak. Nic bardziej mylnego! Zaledwie mały procent produkowanych win ma zdolność starzenia. W praktyce dotyczy to raczej win z górnych półek. Zdecydowana większość win, które możecie nabyć w regularnych sklepach to wina, które należy spożyć w ciągu maksymalnie 5 lat.

     

     

    2. Wina na zakrętkę są gorszej jakości niż te korkowane

     

    Korek to na pewno zamknięcie, które w sposób oczywisty kojarzy się z butelką wina. Prawdziwy korek tworzony jest z kory drzewa korkowego, które musi mieć minimum 20 lat.

     

    Zakrętka jest używana od nie tak dawna i stała się prawdziwą domeną winiarzy z Niemiec i Nowej Zelandii. I każdy, kto próbował doskonałego rieslinga z Mozeli albo przesyconego zielonością sauvignon blanc z Marlborough w Nowej Zelandii ten doskonale wie, że użycie zakrętki nijak się ma do jakości wina, a na pewno jest rozwiązaniem praktyczniejszym.

     

    Oczywiście oba rozwiązania mają swoje wady i zalety, ale należy podkreślić, że użycie zakrętki nie znaczy, że wino jest złej jakości.

     

     

    3. Drogie wino to dobre wino

     

    Zdecydowanie nie. Każdy, kto rozpoczął przygodę z degustowaniem wina i miał już okazję spróbować paru droższych trunków, ten wie, że cena wcale nie musi świadczyć o lepszym smaku. Można znaleźć doskonałe wina za 25 zł butelka i okropne wina za np. 200 zł butelka. I na odwrót. Koniec końców należy też pamiętać, że dobre wino to takie, które nam smakuje.

     

     

    4. Wina markowe są najlepsze

     

    Bardzo nieprawdziwa opinia. Wystarczy odwiedzić małe winiarnie południa Europy, aby odkryć, że doskonałe wina są produkowane w małych nakładach przez osoby robiących to typowo hobbystycznie.

     

     
    5. Słodkie wino to nie wino

     

    Usłyszałem kiedyś taką nieco pogardliwą opinię od francuskiego(!) kolegi i chociaż de gustibus non disputandum i szanuję jego subiektywną ocenę, to bardzo często na wina słodkie postrzega się jako gorsze od tych wytrawnych. Szczególnie w Polsce często wina słodkie uznawane są za domenę winiarskich laików. Chociaż sam bardziej lubię wina wytrawne, to wielokrotnie odkrywałem bogactwo aromatów i nut owocowych za sprawą doskonałych win słodkich. Na pewno poziom słodyczy nie jest wyznacznikiem jakości wina.

     

     

    6. Wino należy podawać w temperaturze pokojowej

     

    Chyba każdy spotkał się z takim osądem. Jest to oczywiście nieprawda, a temperatura podania zależy od wina. Uproszczając, wina czerwone owszem należy podawać w ‘temperaturze pokojowej’ ale już wina białe i musujące lepiej trochę schłodzić.

     

     

    7. Białe do owoców morza, czerwone do wołowiny…

     

    Parowanie wina z jedzeniem to temat rzeka i chociaż oczywiście są pewne rekomendacje i reguły to najlepiej próbować samemu i nigdy nie zamykać się na smaki. Jeśli uważacie, że to pyszne pinot noir nadaje się do krewetek, to śmiało je zapodajcie.

  • Prosecco jako baza do drinków – najpopularniejsze połączenia

    Prosecco jako baza do drinków – najpopularniejsze połączenia

    Baza do drinków – białe wino musujące

     

    To włoskie białe lub różowe wino musujące, często niesłusznie mylone z szampanem, wytwarzane jest na terenie Wenecji Euganejskiej i Wenecji Julijskiej, rejonów pamiętających jeszcze czasy Starożytnego Rzymu. W sprzedaży można spotkać się również z nazwą Prosecco DOC, czyli winem, które jest produkowane w pozostałej części Włoch. W wyniku fermentacji winorośli w specjalnych zbiornikach otrzymuje się trunek wytrawny lub półwytrawny, z wyraźnymi nutami cytrusów oraz kwiatów, określanymi przez sommelierów jako orzeźwiające.

     

    Popularne połączenia smakowe

     

    Ze względu na charakterystyczny delikatny smak Prosecco jest wykorzystywane jako baza do drinków. W przypadku takich koktajli, jak Aperol Spritz z dodatkiem wody gazowanej czy Bellini z musem brzoskwiniowym, stanowi podstawę do stworzenia letniego trunku. Barmani sięgają po to włoskie wino musujące w ramach komponowania drinków z użyciem sezonowych owoców, takich jak klementynki, truskawki czy maliny. Bazę uzyskuje się również przez połączenie Prosecco z gotowymi barmańskimi lub gęstymi likierami. Orzeźwiające nuty dobrze komponują się z cytrusami – głównie limonką.

     

    Barmanom nie są obce połączenia z dodatkiem wódki, ginu czy wermutu – w takim przypadku chodzi o zbilansowanie gorzkiego smaku i podbicie go nutami kwiatów oraz owoców.

     

    Jak serwować drinki na bazie Prosecco?

     

    Samo Prosecco serwuje się w wąskich i wysokich kieliszkach. Drinki na bazie włoskiego wina musującego można podawać natomiast w pękatym szkle koktajlowym, czarkach, a także szklankach typu Hurricane czy Collins. Istotne jest to, aby prócz alkoholu wewnątrz zmieściły się także dodatki w postaci lodu, owoców oraz ziół.

  • Wina Nowej Zelandii

    Wina Nowej Zelandii

    Na początek trochę geografii…

     

     

    Nowa Zelandia to kraj wyspiarski, położony na południowo-zachodnim Pacyfiku, nieopodal Australii. Składa się z dwóch głównych wysp – Północnej i Południowej i kilku mniejszych wysepek.

     

    Na Południowej wyspie znajduje się łańcuch górski Alp Południowych wraz z jego najwyższym szczytem – Górą Cooka i lodowcem Tasmana. Klimat jest tam chłodny i dosyć suchy.

     

    Na Północnej wyspie pasma górskie rozciągają się równolegle do równin wybrzeża. Jest tam sporo gejzerów i wulkanów, z czego 3 są aktywne. Klimat wyspy Północnej jest zdecydowanie bardziej ciepły niż Południowej, ale pada tu również sporo deszczu, co potrafi sprawiać kłopoty podczas uprawy winorośli ( z powodu chorób).

     

     

    Początki winiarstwa w Nowej Zelandii

     

     

    Pierwsze winorośle zostały sprowadzone do Nowej Zelandii w 1819 roku, jednak na pierwsze wino trzeba było poczekać do lat 30. Powstały one za sprawą sławnego Jamesa Busby’ego zwanego ojcem winiarstwa australijskiego i jak widać, również i nowozelandzkiego.

     

    Rozwój winiarstwa został przyhamowany w 1885, kiedy to pogromca winorośli, mszyca filoksera, dotarła na wyspy (więcej o filokserze w tym artykule). Warto tutaj wspomnieć, że winiarze nowozelandzcy postanowili radzić sobie nieco inaczej ze szkodnikiem niż inni ich koledzy po fachu – nie stosowano tutaj szczepienia, a sadzono odmiany vitis labrusca i tworzono hybrydy.

     

    Kolejnym hamulcem był epizod prohibicji na wyspach. W latach 1917-1967 bary były otwarte tylko do godziny 18. Spowodowało to powstanie określenia ‘The Six o’Clock Swill’. Obywatele, którzy kończyli pracę zwykle koło 17, szybko udawali się do baru, aby zdążyć, się napić przed jego zamknięciem.

     

    Po tych dwóch epizodach winiarstwo nabrało sporego rozpędu i dzisiaj wina nowozelandzkie są uważane za jedne z najlepszych.

     

    Najważniejsze szczepy i regiony winiarskie

     

     

    Najważniejszym i najpopularniejszym szczepem jest od wielu lat sauvignon blanc. Około 60% wszystkich upraw to właśnie sauvignon. Poza nim uprawia się tu również chardonnay, riesling, pinot gris, a z czerwonych doskonałe syrah, merlot, czy pinot noir. Jeśli chodzi o regiony, to oczywiście musimy je rozbić na wyspy:

     

    • Wyspa Północna

     

    Najważniejsze regiony to:

     

    1. Northland – najcieplejszy region, słynie z upraw cabernet sauvignon, merlot i chardonnay

     

    2. Auckland – historyczny region, bardzo ciepły i wilgotny. Przed odkryciem drugiej wyspy większość winnic znajdowała się właśnie tutaj

     

    3. Gisborne – bardzo żyzne tereny, pozwalające na szybkie uprawy, sadzi się tu głównie białe szczepy

     

    4. Hawke’s Bay – bardzo zróżnicowane gleby, które mają odzwierciedlenie w aromatach produkowanych winiarski, dom dla gewürztraminera

     

    5. Wairarapa – to tutaj znajduje się subregion Martinborough słynący z doskonałych rieslingów

     

    • Wyspa Południowa

     

    1. Marlborough – najsłynniejszy region, to stąd pochodzą najlepsze sauvignon blanc. Klimat tego miejsca pozwala na powolne, zbalansowane dojrzewanie gron, co finalnie przekłada się na głębokie owocowe aromaty

     

    2. Canterbury – znane z dobrych pinot noir i chardonnay

     

    3. Central Otago – w tym suchym regionie o dużej amplitudzie temperatur powstają doskonałe wina ze szczepu pinot noir

     

     

    Gdzie znaleźć dobre wina nowozelandzkie?

     

     

    Jeśli po tej krótkiej lekturze nabraliście ochoty na spróbowanie dobrych win z Nowej Zelandii, to waszej uwadze nie może umknąć flagowe sauvignon blanc — Saint Clair Reserve Sauvignon Blanc. To nagrodzone wieloma medalami wino z Marlborough, pełne jest aromatów marakui, cytrusów i trawy. Jeśli wolicie czerwień, to polecam pinot noir z tego samego regionu co poprzednik — Saint Clair Vicar’s Choice Pinot Noir. Delikatne taniny, spora owocowość i nuty przypraw.

     

    Ode mnie to już wszystko, polecam próbować i zaznajamiać się z winami z Nowej Zelandii, bo naprawdę warto. Do następnego!

     

  • Najdroższe wina świata – 3 miejsca na podium

    Najdroższe wina świata – 3 miejsca na podium

    1. Screaming Eagle Cabernet Sauvignon 1992 – 500 000$

     

    Screaming Eagle Cabernet Sauvignon 1992

     

    Zawrotną kwotę pół miliona dolarów zapłacono w 2000 roku za 6 litrową butelkę kalifornijskiego caberneta z Napa Valley. Pozyskane na aukcji charytatywnej wino pochodzi z małej winnicy z Napa Oakville i jest produkowane w bardzo małej ilości. Regularne butelki nie są sprzedawane za mniej niż 3000 dolarów, co czyni je najdroższymi regularnie sprzedawanymi winami w Ameryce. Sama winnica została założona przez Jean Phillps’a w 1986 roku, a już pierwszy wyprodukowany rocznik został oceniony przez sławnego i wpływowego Roberta Parkera na 96 punktów.

     

     
    2. Chateau Cheval Blanc 1947 – 305,000$

     

    Chateau Cheval Blanc 1947

     

    Drugim najdroższym winem na świecie jest francuskie Chateau Cheval Blanc 1947. To pochodzące z Bordeaux wino wiąże się z ciekawą historią ekstremalnych upałów, jakie nawiedziły Bordeaux. Wszyscy winiarze, aby ratować sytuację, dodawało kostki lodu do moszczu, ale nie Ci z Chateau Cheval. Dzięki szczęśliwej lokacji winnicy temperatura tak bardzo nie dokuczała i była nieco niższa niż w pozostałych miejscach i tak oto powstał Cheval Blanc. W 2010 roku 6-litrowa butelka została sprzedana w Londynie za zawrotną sumę 305000 dolarów.

     

     

    3. Jeroboam of Chateau Mouton-Rothschild 1945 – 310 000$

     

    Jeroboam of Chateau Mouton-Rothschild 1945

     

    Trzecie miejsce przypada paradoksalnie winu zwycięskiemu. Złota litera V na szczycie etykiety symbolizuje koniec II wojny światowej i wiktorię, jaką odnieśli alianci nad państwami Osi. Wino zostało sprzedane w 1997 roku na aukcji w Londynie anonimowemu kupcowi. Co ciekawe samo wino ma tylko 10,5%, kiedy normą były raczej liczby takie, jak 14,5%.