Co to za szczep?

 

Carménère to czerwony szczep winny, z którego obecnie produkuje się zarówno wina jednoodmianowe, jak i używa się go do produkcji ciekawych kupaży. Chociaż wywodzi się z francuskiego Bordeaux, to uważany jest dzisiaj za flagowy szczep Chile.

 

 

Jak wymawiamy słowo carménère?

 

Carménère wymawiamy karmener. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa carmin – karmazynowy. Jest to nawiązanie do szkarłatnej barwy liści krzewu carménère, której nabierają jesienią, tuż przed opadnięciem.

 

 

Skąd pochodzi carménère?

 

Jak już wspomniałem, szczep pochodzi z francuskiego Bordeaux i ma co najmniej kilkaset lat. Teoria głosi, że carménère przyszedł z Półwyspu Iberyjskiego, skąd dzięki Rzymianom zawędrował do Włoch, a później do Bordeaux zwanego wtedy Biturica.

 

Teoria ta opierana jest na zapiskach Pliniusza Starszego, który opisał bardzo podobny szczep do carménère, a który nazywał właśnie Biturica (notabene dzisiaj ten opis przypisuje się też do kilku innych szczepów).

 

Uprawy carménère w Bordeaux trwały do 19 wieku, kiedy to mszyca zwana filokserą uczyniła spustoszenie w europejskich winnicach.

 

Ponieważ odmiana już wcześniej nie miała dobrej prasy u francuskich winiarzy — była dosyć ciężka w uprawie, potrzebowała sporo słońca (którego w Bordeaux nie było zawsze wystarczającej ilości), była podatna na choroby, w tym colure i łatwo przejrzewała, to postanowili oni — po uporaniu się z filokserą — nie odnawiać jej upraw. Została ona zastąpiona przez szczepy takie jak cabernet franc, cabernet sauvignon czy merlot.

 

Byłby to właściwie koniec carménère, gdyby sadzonki nie zostały przewiezione do Nowego Świata, w tym między innymi do Chile.

 

To właśnie w tym kraju Południowej Ameryki obecnie są największe uprawy na świecie – ok. 22 000 ha.

 

Z samą bytnością szczepu w Chile wiąże się ciekawa i zabawna historia. Otóż od 1850 roku do 1994 roku, czyli przez prawie 150 lat, chilijscy winiarze uprawiali carménère, będąc święcie przekonanymi, że jest to merlot.

 

Dopiero w 1994 roku, francuski enolog Jean Bourisquot przeprowadził badania DNA, które jednoznacznie stwierdziły, że to, co uprawiają i sprzedają chilijczycy jako merlot, jest w rzeczywistości szczepem carménère. 10 lat zajęło winiarzom ustalenie, które z uprawianych krzewów to które.

 

{products_330,373,206,377}

 

Gdzie uprawa się carménère?

 

Jak już wiecie, największe uprawy posiada Chile – można powiedzieć, że jest to ich szczep narodowy. carménère czuje się tam bardzo dobrze – jest tam dużo ciepła i mało opadów, a dzięki Andom, kraj jest dobrze odizolowany od pozostałej części kontynentu, co miało niebagatelny wpływ na to, że do Chile filoksera nigdy nie dotarła (wpływ na to miały też oczywiście dobre praktyki fitosanitarne i dosyć późny rozwój winiarstwa w tym kraju).

 

Najwięcej carménère sadzi się w Colchagua Valley, Ropel Valley i Maipo Province.

 

Poza Chile odmiana jest obecna także we Włoszech – w tym kraju ten szczep również przez pewien czas był mylony z innym szczepem – w tym wypadku cabernet franc.

 

Małe uprawy znajdziemy także we Francji (Medoc, Paulliac), Nowej Zelandii, Kalifornii czy Chinach (nazwany tam jest cabernet gernischt).

 

 

Jak smakuje carménère?

 

To, co jest charakterystyczne dla carménère to wysoki poziom pirazyn. Jak wiecie z artykułu o cabernet sauvignon (przeczytać możecie tutaj), pirazyny odpowiedzialne są za smak zielonej papryki, którego w tym szczepie może być całkiem sporo. Innymi ważnymi aromatami są te zielonego pieprzy czy kakao.

 

Z owoców znajdziemy nuty wiśni, śliwek czy czereśni. Kolor wina to ciemna czerwień. W ustach średnia kwasowość i nieco szorstkie taniny.

 

 

Do czego podawać carménère?

 

Carménère jako klasyczne czerwone wino sprawdzi się do wielu potraw. Na pewno będzie smacznym dodatkiem do pizzy czy makaronów, ale także to delikatniejszych czerwonych mięs, czy drobiu.

 

 

Gdzie kupić carménère?

 

W ofercie naszego sklepu znajdziecie doskonałe jednoodmianowe carménère prosto z Maipo Valley w Chile — Ventisquero Grey Carménère Maipo Valley. Jest to wino tworzone z ręcznie zbieranych, wyselekcjonowanych gron. Dominują tu aromaty jeżyn, pieprzu i czekolady.

 

Carménère sprawdza się także w kupażach z cabernet sauvignon, czego przykładem jest Cien y Cerro Carménère – pełne aromatów śliwek, wiśni i czarnych porzeczek.

 

Tyle ode mnie. Dziękuję Wam za wspólną przygodę z tym chilijskim flagowcem i do zobaczenia następnym razem!

Pinotage to szczep narodowy Republiki Południowej Afryki, z którego produkuje się dosyć ciężkie wina czerwone o doskonałych aromatach malin, wiśni, a nawet bananów i owoców tropikalnych. Przez niektórych posądzany o nieprzyjemny aromat acetonu, który jest skutkiem złej winifikacji. Zapraszam Was do krótkiej lektory na temat tego afrykańskiego szczepu.

 

Pinotage to odmiana czerwonej winorośli, z której jak już wspomniałem, produkuje się głównie wina czerwone jednoodmianowe, o ciemnej barwie i dużym poziomie tanin. Używa się go też w blendach z cabernet sauvignon i syrah. Chociaż uprawia się go głównie w RPA, to pod nazwami takimi jak Perold’s Hermitage czy Pinot, uprawiany jest również między innymi w takich krajach jak Brazylia, Nowa Zelandia, Izrael czy Stany Zjednoczone.

 

 

Jak wymawiamy pinotage?

 

Pinotage to połączenie dwóch słów: hermitage i pinot (związane z pochodzeniem szczepu, o którym za chwile), a więc poprawna wymowa to pinotaż.

 

 

Skąd pochodzi pinotage?

 

Pochodzenie pinotage to całkiem ciekawa sprawa. Odmiana swój bieg historii zaczyna w 1924 roku za sprawą 24-letniego wówczas chemika, doktora Abrahama Izaka Perold’a, który po powrocie z Europy do RPA, zostaje zatrudniony na Uniwersytecie w Stellenbosch. Głównym zadaniem postawionym przed młodym doktorem jest stworzenie szczepu, który przyjmie się w specyficznym klimacie panującym na południu Afryki i da ciekawe i aromatyczne wina.

 

Postanowił więc skrzyżować dwa szczepy: cinsaut (znany jako hermitage), który jest dosyć łatwy w uprawie i pinot noir, który, choć trudniejszy to dający doskonałe wina.

 

Niestety, badania nie szły zbyt dobrze. Perold w międzyczasie zasadził cztery pestki z hybrydy, którą stworzył w ogrodzie obok domu, który użytkował w czasie pracy na uczelni, by następnie całkowicie o nich zapomnieć. W 1928 zmienił opuścił uniwersytet i rozpoczął pracę dla jednej z firm winiarskich.

 

Cały projekt zostałby całkowicie zapomniany, gdyby nie przypadek. Niedługo po odejściu z pracy Perolda, ogród obok jego rezydencji strasznie zarósł, więc władze uczelni wysłały pracowników, aby oczyścili teren. Młody naukowiec Charlie Niehaus, który przechodził tamtędy podczas sprzątania, uratował od zniszczenia krzewy pinotage.

 

Zostały one przeniesione do Elsenburg Agricultural College, gdzie kontynuacją badań Perolda zajął się młody naukowiec Charles Theron. Wkrótce skontaktował się on z Perlodem i wspólnie zabrali się do pracy. W 1941 udało się wyprodukować pierwsze wino z tejże odmiany.

 

 

Gdzie uprawia się pinotage?

 

Zdecydowana większość upraw znajduje się w RPA na terenach Western Cape.

 

Poza Afryką uprawia się je również w Stanach Zjednoczonych – Arizonie, Oregonie czy Virginii, a także w Brazylii, Kanadzie czy Izrealu.

 

 

Jak smakuje pinotage?

 

Pinotage jest znany ze swojej ciemnej, rubinowej barwy. Jak już wspominałem, charakteryzują go mocne nuty malin, czarnej porzeczki czy wiśni. Dodatkowo możemy poczuć tu aromaty dżemowe, dymne czy ziemne.

 

Jest to odmiana o wysokiej zawartości cukru, co przekłada się na wysoki alkohol, o średnim ciele i od średnich do wysokich tanin. Bardzo dobrze starzy się w beczce.

 

Przez wielu posądzany o nieprzyjemny zapach farby, która jest wynikiem złej winifikacji.

 

 

Do czego podawać pinotage?

 

Wina z tej odmiany sprawdzą się jako para dla mocno aromatycznych mięs przygotowanych w ciężkich marynatach owocowych.

 

Sprawdzi się też jako dodatek do wyrazistych, lekko pikantnych dań jak np. chili con carne, także do mięs grillowanych co jest znamienne dla jego ojczyzny – RPA (bredie, babotie).

 

 

Gdzie kupić pinotage?

 

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji próbować win z tego szczepu i nie chcecie od razu wydawać fortuny, to idealnym rozwiązaniem będzie Shortwood Premium Coffee Pinotage. Ma wszystko, co przypisuje się do tej odmiany – rubinowa barwa, kwasowość i ciekawe aromaty kawy i czekolady.

 

Jeśli jesteście już zaznajomieni z tym szczepem i szukacie czegoś ekstra, to polecam Diemersfontein The Prodigy Pinotage  o aromatach morwy i czarnej jagody. Jest to pinotage z małym dodatkiem shiraz, który nadaje ciekawego owocowego sznytu.

 

Ode mnie to wszystko na temat pinotage. Próbujcie i dajcie znać, co sądzicie o tym szczepie! Do następnego

 

Co to za szczep?

 

Pinot gris znany też szerzej jako pinot grigio to biały szczep winny o różowo-szarej skórce. Jest on mutacją szlachetnego szczepu pinot noir. Produkuje się z niego białe wina od wytrawnych po słodkie.

 

Jak wymawiać pinot gris?

 

Pinot gris wymawiamy pino gri. Gris po francusku znaczy szary i odnosi się do wspomnianej szarawej barwy gron tego szczepu. Więcej o etymologii nazwy pinot znajdziesz w artykule na temat pinot noir tutaj.

 

Skąd pochodzi pinot gris?

 

Pinot gris jest starym szczepem, znanym już od kilkuset lat. Jego kolebką jest francuska Burgundia, gdzie był znany już w średniowieczu (ok. 1300 r.), a nazywano go Formentau.

 

Podobno to właśnie z pinot gris produkowano ulubione wino króla Karola IV Luksemburskiego (1316-1378), który sprowadził krzewy do Węgier. Tam zakon cystersów założył na zboczach Badacsony, przy jeziorze Balaton pierwsze winnice, gdzie był on uprawiany pod nazwą szürkebarát, co znaczy szary mnich.

 

Inna historia opowiada o bytności tego szczepu w Niemczech, a konkretnie w Palatynacie, gdzie pierwsze winnice miały być założone przez kupca Johanna Seegera Rulanda. Stąd też nazwa pinot używana do dzisiaj w Niemczech – ruland.

 

Gdzie uprawia się pinot gris?

 

Pinot woli chłodniejszy klimat, szybko dojrzewa, co powoduje, że ma dosyć wysoki cukier, co przekłada się znowu na wina z wysokim alkoholem, albo na wina bardzo słodkie. Głównymi rejonami upraw są:

 

• Francja – obszar Alzacji gdzie jest jednym z głównych białych szczepów. Uważany jest tam za odmianę szlachetną.

 

Do niedawna wino z tego szczepu znane było pod nazwą Tokay d’Alsace. Było to związane z teorią, jakoby szczep był sprowadzony z Węgier do Alzacji za sprawą generała Lazarusa von Schwendii pod nazwą właśnie Tokaj. Ostatnie badania przeczą jednak powiązaniu pinot gris z furmintem, hárslevelű czy oremus – głównymi szczepami używanymi do produkcji tokajów.

 

Po wstąpieniu Węgier do UE i zastrzeżeniu nazw tokaj tylko dla trunków z tego kraju, nazwa Tokay została usunięta z nazwy win alzackich.

 

Francuskie wina z pinot gris są doceniane za złożoność aromatów. Znamienne są nuty cytrusowe, miodowe i brzoskwiniowe. Mają też potencjał do dojrzewania.

 

• Włochy – pinot gris znany jest tam pod nazwą pinot grigio i tworzony w trochę innym stylu od francuskich win.

 

Główne rejony upraw to Friuli-Wenecja Julijska. Wina z tych regionów są mniej skomplikowane, głównie wytrawne i półwytrawne. Grona są zbierane wcześniej po to, aby zachować jak najwięcej świeżości. Więcej w nich aromatów słonych i mineralnych. Złośliwi twierdzą, że włoskie pinot grigio mają nieco płaski smak i nie oferują zbyt wiele.

 

Warto też wspomnieć o winie zwanym ramato, produkowanym we Friuli-Wenecji Julijskiej. Dzięki maceracji nabiera ono charakterystycznego miedzianego zabarwienia. W smaku wyczuwamy nuty akacji i owoców.

 

• Stany Zjednoczone – główne uprawy są w Oregonie, Kalifornii. Wino zostało spopularyzowane przez Davida Letta, winiarza z Oregonu, który zaczął proponować je sprzedawcom łososi jako doskonały dodatek do tych ryb. Obecnie jest bardzo popularne pośród Amerykanów, którzy piją je prawie przy każdej okazji.

 

Oprócz wyżej wymienionych wino jest też obecne między innymi w Niemczech, gdzie znane jest jako grauburdgunder, na Węgrzech gdzie nazywany jest szürkebarát, a także w Nowej Zelandii, Australii czy Argentynie.

 

{products_74, 174,75, 204, 175, 270, 232, 57}

 

Jak smakuje pinot gris?

 

W zależności od pochodzenia pinot będzie miał różne aromaty i style. Te typowe to:

 

 

• mineralne i wytrawne z nutami cytrusów, brzoskwiń czy gruszek. Charakterystyczne dla włoskiego pinot grigio.

 

• owocowe i wytrawne, o aromatach melonów, jabłek, nutach wanilii czy rukoli, charakterystyczne dla win z USA.

 

• słodkie i owocowe, o nutach miodowych, słodkich brzoskwiń czy dojrzałych, żółtych jabłek, styl alzacki.

 

Do czego podawać pinot gris?

 

Pinot gris w zależności od stylu sprawdzi się jako dodatek do lekkich serów, owoców morza, drobiu czy makaronów. Sprawdzi się też do kuchni orientalnej.

 

Słodsze wina nadadzą się do deserów.

 

Gdzie kupić pinot gris?

 

Jeśli macie ochotę na klasyczne alzackie pinot gris, to polecamy Wam dostępny w naszym sklepie Emile Beyer Pinot Gris Eguisheim. Dostępny również jest doskonały pinot grigio prosto z Górnej Adygi – Kaltern Pinot Grigio DOC Alto Adige Südtirol. Jeśli do tej pory grigio z Włoch Was nie zachwycił, to dajcie szansę temu winu 🙂

 

Ode mnie to tyle. Dzięki za poświęcony czas i do następnego!

 

Merlot to szlachetna odmiana czerwonego szczepu winorośli. Jest to druga (po cabernet sauvignon) najczęściej sadzona odmiana na świecie z łącznym areałem sięgającym ok. 300 000 ha.

 

Merlot, zwane także picard lub langon używa się do produkcji zarówno czerwonych win jednoodmianowych, jak i przy produkcji kupaży. Kolebką szczepu jest francuskie Bordeaux i tam też obok cabernet sauvignon, cabernet franc, malbec, petit verdot używa się go do produkcji win bordoskich (tzw. mieszanka bordoska).

 

Jak się wymawia merlot?

 

Prawidłowa wymowa słowa merlot to merlo.

Nazwa pochodzi od francuskiego merle – kos. Ma to związek z barwą upierzenia tego ptaka, która odpowiada brawie gron tej winorośli. Porównanie to pochodzi z artykułu o winnicach Medoc z 1824 roku.

 

Inna teoria mówi, że to właśnie grona merlot upodobały sobie kosy w winnicach Medoc i stąd nazwa tego szczepu.

 

We Włoszech szczep nazywany był bordo.

 

Skąd pochodzi merlot?

 

Chociaż pierwsze pisane wzmianki pochodzą z notatek z Bordeaux z 1784 roku (wino z Libournais zwane merlau, określone jako jedno z najlepszych), to uważa się, że historia tego szczepu jest znacznie dłuższa i znany był on już w 1 wieku naszej ery.

 

Za rodziców odmiany merlot uważa się cabernet franc i magdaleine noire des charentes. Ten ostatni to szczep mający kilkusetletnią historię, a który pochodzi z Bretanii.

 

Naukowcy zajmujący się badaniem pochodzenia różnych szczepów winnych przez dłuższy czas nie mogli namierzyć matki szczepu merlot. W końcu okazał się nim szczep madeleine, który obecnie używany jest głównie do ozdoby domów czy altan.

 

Gdzie uprawia się merlot?

 

Merlot jako szczep jest dosyć łatwy w uprawie. Nie ma specjalnych wymagań i jest stosunkowo wytrzymały. 

 

Dojrzewa wcześnie przez co, należy uważać, aby nie przejrzał. Są dwie szkoły dotyczące czasu zbiorów:

 

Pierwsza Château Pétrus , według której grona zbiera się wcześnie, aby zachować jak największą kwasowość potrzebną do starzenia wina.

 

Druga, Rolland, uważa późniejsze zbiory za korzystniejsze, aby w ten sposób pozyskać lepszą owocowość i słodycz.

 

Największe uprawy merlot:

 

• Francja – największy areał upraw oscylujący wokół 115 000 ha głównie w południowo-zachodniej Francji, w rejonie Bordeaux. Tam, na gliniastej glebie prawego brzegu Żyrondy (St. Émilion, Pomerol) uprawiany jest merlot, którego używa się zarówno do produkcji win jednoodmianowych (Château Pétrus), jak i przy produkcji kupaży (mieszanka bordoska).

 

• Stany Zjednoczone – drugi co do wielkości areał upraw – ok. 40 000 ha. Główne regiony to Kalifornia i Waszyngton. Początkowo w USA produkowane były tylko wina jednoodmianowe, co zmieniło się dzięki potomkowi polskich emigrantów Warrenowi Winiarskiemu, który wziął sobie za cel tworzenie kupaży na wzór tych bordoskich.

 

Główne rejony upraw w Kalifornii to Napa Valley, Monterey, Sonoma County.

W stanie Waszyngton to Columbia Valley AVA, Walla Walla, Red Mountain.

 

• Włochy – trzeci co do wielkości areał z 24 000 ha upraw. Głównie merlot uprawiany jest w rejonie północnym – Friuli. Poza tym spore uprawy znajdziemy w Toskanii, gdzie miesza się go z sangiovese i produkuje blendy, tak zwane super toskany.

 

Poza tym merlot uprawia się między innymi w Australii, Chile, Kanadzie, Meksyku czy Argentynie.

W Europie jest również obecny w Hiszpanii, Szwajcarii, Niemczech, Austrii, Rumunii czy na Węgrzech.

 

{products_101,245,165,85,48,344,312,130}

 

Jak smakuje merlot?

 

Główny aromat, z jakim kojarzony jest merlot to śliwka. Profil smakowy jest podobny do cabernet sauvignon (często z nim mylony podczas ślepych testów), chociaż ma mniejsze taniny i jest łagodniejszy. Może dojrzewać w beczce, co nada mu charakterystycznych dla niej aromatów.

 

Ze względu na region w merlot znajdziemy aromaty:

 

• Kalifornia, Australia, Argentyna, Chile – aromaty jeżyn, dżemu, większa owocowość, słodycz.

 

• Francja, Włochy, stan Waszyngton – aromaty czerwonej śliwki, porzeczki, wiśni, większa kwasowość.

 

Po użyciu beczki uzyskamy nuty wanilii, dymu, cedru, karmelu czy kopru.

 

Do czego podawać merlot?

 

Merlot jest dosyć uniwersalnym winem. Sprawdzi się do wielu dań, a już na pewno jako kompan pieczonych mięs – jagnięciny, wieprzowiny czy wołowiny. Pasuje również do drobiu – kaczki czy kurczaka. Merlot pasuje również do pizzy.

 

Gdzie kupić merlot?

 

Jeśli szukacie ciekawego merlot w rozsądnych pieniądzach, to zapraszam Was do zapoznania się z naszą ofertą tych win. Podpowiadając, polecam Wam włoskiego merlot z Veneto: Pasqua Merlot Trevenezie IGT

Bardzo ciekawe nuty ziołowe, śliwek i porzeczek. Dobrym wyborem będzie również francuskie wino Nos Racines Merlot  z nutami dojrzałych owoców i wanilii.

 

Ode mnie to już wszystko, jeśli chodzi o merlot. Dziękuję Wam za uwagę i do następnego!