1. Emile Beyer Pinot Noir Tradition

Na początek nieśmiertelne pinot noir prosto z francuskiej Alzacji. Emile Beyer stworzyło naprawdę ciekawe wino, które z każdym oddechem zmienia swój wyraz i aromat. Ogromna owocowość to cecha główna tego wina. Każdy łyk śmiało prowadzi Nas przez ścieżkę pełną nut wiśni, malin, truskawek, a także mięty czy lukrecji. Doskonałe wino jako aperitif, a także jako dodatek do potraw z grilla, a także na bardziej wystawne przyjęcia jako kompan kaczki czy dziczyzny. Pamiętajcie, żeby go za bardzo nie schładzać!

 

 

2. Castillo De Anna Tinto BiB 3L

 

Przyjemne i pożyteczne zarazem – takie są wina bag-in-box. Dzięki hermetycznemu spakowaniu aż 3 litrów wina w worek z praktycznym kranikiem do nalewania możemy cieszyć się smakiem i aromatem przez długi czas, a goście sami będą sobie polewać!

Brzmi świetnie, prawda?

 

No dobrze, ale co się kryje w tym całym worku? Przepyszne białe hiszpańskie wino wysokiej jakości, o nutach jabłek, brzoskwiń i owoców egzotycznych.

Propozycja idealna na imprezy ze znajomymi.

 

 

3. Pasqua Soave DOC

 

 

Przechodzimy do propozycji win na wyjazd i na pierwszy ogień idzie Pasqua Soave DOC. Połączenie dwóch szczepów – garganego i trebbiano, z przewagą tego pierwszego. W tak atrakcyjnej cenie otrzymujemy białe wino o żywej słomkowej barwie i o zapachu owoców i białych kwiatów. W ustach otrzymujemy sporo jabłek, brzoskwiń i cudowną słodycz migdałów. Podane schłodzone świetnie orzeźwia i pobudza.

 

 

4. Crama Girboiu Varancha Muscat Ottonel

 

 

Wariant dla fanów nieco bardziej słodkich win (ale wciąż nie za słodkich!). Półsłodki muscat ottonel prosto z Rumunii o bardzo ciekawym bukiecie pełnym owoców liczi, moreli, brzoskwiń czy ananasów. Słodycz wina nie przytłacza, zbalansowana delikatną kwasowością nut pomarańczy czy grejpfruta. Delikatnie schłodzone, pieści podniebienie, zabierając nas w daleką podróż, z której wracamy rześcy i orzeźwieni. W tak atrakcyjnej cenie mamy tutaj naprawdę dobre wino, idealne jako umilacz czasu na urlopie.

 

 

5. Pasqua HEY FRENCH You Could Have Made This But You Didn’t

 

 

No i dobrnęliśmy do propozycji wyjątkowej — Pasqua HEY FRENCH You Could Have Made This But You Didn’t. Powiedzieć, że to wino niezwykłe to nie powiedzieć tak naprawdę nic.

 

Jest to mieszanka czterech najlepszych roczników ostatniej dekady(!) z gron sauvignon blanc, garganega i pinot blanc. Z każdego rocznika wyselekcjonowane grona są poddawane procesowi maceracji przez 10 godzin. Częściowa fermentacja malolaktyczna dodaje maślany smak, który doskonale współgra z nutami żółtych jabłek, brzoskwiń i cytrusów. Perfekcyjny balans między kwasowością i słodyczą, złożoność aromatów i głęboka mineralność, a to wszystko opakowane w oryginalną butelkę z jeszcze oryginalniejszą nazwą. Ciężko opisać to wino, dlatego zachęcam do spróbowania, a ponieważ wydatek to nie mały to wieczór z drugą połówką tworzy okazję idealną!

 

Na winnej mapie historii trudno znaleźć bardziej znaczące wydarzenie niż pojawienie się małego owada zwanego Filokserą. Ta mierząca około 1,5 mm mszyca o blado-żółtej barwie i skomplikowanym, mającym niemal 18 stopni cyklu rozwoju, przywędrowała w XIX wieku do Europy na jednym ze statków płynących z Ameryki Północnej i odcisnęła głębokie piętno na winiarstwie Starego Kontynentu (a później całego świata). W wyniku jej pojawienia uprawy winorośli skurczyły się o kilka milionów hektarów (prawie 75%!), a niektóre regiony winiarskie zupełnie przestały istnieć. Co ciekawe do dzisiaj nie udało się zupełnie wyplenić szkodnika i walka z nim ciągle trwa.

 

 

Podróż do Europy

 

Zacznijmy od początku, a mianowicie jak w ogóle owad, którego naturalnym miejscem bytowania jest Ameryka Północna, dostał się do Europy i zaczął siać tam spustoszenie? Przyleciał o własnych siłach? Nie. Pomógł mu w tym człowiek.

 

W latach 80 XIX w. transport przeżywał prawdziwy rozkwit. Transport morski, drogowy czy kolejowy – wszystkie te środki komunikacji wspinały się na szczyty swoich wydajności. W końcu XIX wiek to czas wynalezienia pierwszego samochodu zasilanego silnikiem spalinowym, a także wielki rozwój kolei. W samej Polsce przybywało po 300-400 km linii kolejowych rocznie, a na morzach wodowano co raz to większe i szybsze — dzięki silnikom parowym — statki. Dla przykładu czas podróży statku dzięki postępowi zmniejszył się z 3 miesięcy do 3 tygodni! I to właśnie na statku niczego nieświadomi angielscy botanicy sprowadzili do Europy filokserę. Odkrywszy w Nowym Świecie nowy gatunek winorośli – Vitis riparia, winorośl pachnącą, postanowili sprowadzić ją do Wielkiej Brytanii, aby tam zacząć produkcje nowych, aromatycznych win.

 

Niedługo później na liściach winorośli w brytyjskich winnicach zaczęły pojawiać się galasy, a same krzewy w tajemniczych okolicznościach zaczęły ginąć, a sama mszyca przeniosła się na kontynent i rozpoczęła siać spustoszenie we francuskich winnicach.

 

Filoksera – uderzenie we Francję

 

W 1863 nieopodal Awinionu na południu Francji w małej wiosce Pujaut zaobserwowano, jak na winoroślach usychają liście, a nieco ponad dwa lata później ginąć zaczęły same krzewy. I to nie tylko na lewym brzegu Rodanu, ale w całej Francji, a później w całej Europie.

 

W 1868 zdesperowani winiarze poprosili o pomoc naukowców ze stowarzyszenia rolniczego w Montpellier. Jednym z członków komisji był Jules-Émile Planchon, który mając doświadczenie entomologiczne, szybko zaobserwował na wykopanych z ziemi jeszcze żywych winoroślach żółte plamy, będące w istocie małymi owadami, dziwnie podobnymi do żerującej na liściach dębu amerykańskiego Phylloxera quercus (poznał te owady podczas studiów w Londynie).

 

Pomimo tego odkrycia reszta naukowców była sceptyczna co do wniosku, że za plagą stoją malutkie żółte mszyce. Przyczyniał się do tego skomplikowany cykl życia owada (przez rok powstawało 8 generacji owada), a także fakt, że opuszczał on krzewy, kiedy były jeszcze w całkiem dobrym stanie. Niemniej jednak infekcje grzybicze spowodowane przez bytność filoksery niedługo później doprowadzały do śmierci rośliny.

 

Egzorcyzmy, podlewanie moczem – sposób na filokserę?

 

Wkrótce problem narastał jeszcze bardziej i całe winnice ginęły w zastraszającym tempie. Wyznaczono nawet sporą nagrodę pieniężną za znalezienie lekarstwa na zarazę.

 

Pomysły były różne – od egzorcyzmów, zakopywania ropuch w ziemi, po podlewanie ludzkim moczem. Faktem jest, że nagroda nigdy nie została wypłacona.

 

Trzy sposoby na filokserę

 

Przełom w świadomości na temat tego, co powoduje obumieranie winorośli, przyszedł w 1869, kiedy to podtopiona została winnica francuskiego winiarza Louie Falcona. Zaobserwował on, że jego wcześniej porażone filokserą winorośle odżywają po kilku dniach zalania.

 

Eksperymenty przeprowadzone przez Planchon’a wykazały, że zalanie korzeni pozwala pozbyć się obecności mszyc, a jeśli zabieg przeprowadzi się w miarę wcześnie, to można uratować porażone krzewy. Wkrótce wiele winnic zaczęło przypominać pola ryżowe. Sam sposób, choć skuteczny był wysoce problematyczny (położone wysoko winnice nie było tak łatwo zalać) i kosztowny.

 

Niemniej jednak jasne stało się, że przypuszczenia Planchon’a były dobre i to amerykańska żółta mszyca stoi za całą trawiącą winiarski świat plagą. Dzięki temu oczy badaczy zwróciły się na Amerykę Północną. Szybko zauważono, że tamtejsze odmiany winorośli są odporne na owady i rozpoczęto nowe próby zażegnania kryzysu.

 

Pierwszym logicznym pomysłem było obsadzanie europejskich winnic krzewami z Nowego Świata. Niestety, smak i aromat tych win okazał się o wiele gorszy od tych znanych wszystkim z Vitis Vinifera.

 

Drugim pomysłem było krzyżowanie odmian amerykańskich z europejskimi. Było to połowicznie dobre rozwiązanie, a hybrydy krzewów można spotkać w Stanach Zjednoczonych do dzisiaj.

 

Trzecim i zarazem najtrafniejszym pomysłem, bo szczepienie krzewów. Postanowiono połączyć krzew odmiany amerykańskiej z europejską. Naturalnie część z korzeniami (podkładka) pochodziła z Nowego Świata, a górna część ze Starego Kontynentu. Pomimo początkowego sceptycyzmu co do tej metody, wkrótce zaczęto stosować ją masowo i był to strzał w dziesiątkę. Tej metody używa się po dziś dzień.

 

Spytacie zapewne, czy taki zabieg wpływa na walory smakowe wina. Zdania są podzielone. Nie ma naukowych dowodów (przeprowadzono w tym kierunku sporo badań), że zabieg szczepienia wpływa negatywnie na jakość wina, aczkolwiek jest sporo osób, które tak uważają.

 

Czy jest miejsce do którego nie dotarła filoksera?

 

Jedynym krajem na świecie, który oparł się pladze filoksery, jest Chile. Związane jest to z idealnym położeniem tego kraju, które jest geograficznie niejako odizolowane od reszty świata (więcej na ten temat w artykule o Chile). Poza tym krajem było tylko parę pojedynczych winnic, którym udało się przejść przez ten okres suchą stopą. Dlaczego zostały oszczędzone? Nie do końca wiadomo. Możliwe są tutaj odmienne uwarunkowania terenowe – gleby piaszczyste czy łupkowe tworzyły zaporę dla mszycy.

 

Podsumowanie

 

Plaga filoksery niemal zmiotła przemysł winiarski w Europie i wprowadziła ogromny kryzys, jeśli chodzi o podaż wina. Wiele osób straciło majątek życia, a samo wino obrało zupełnie nowe kierunki i przetarło nowe szlaki,

zaglądając do zupełnie nowych miejsc. Jak to w życiu bywa, coś się kończy, a coś się zaczyna. Na szczęście winiarstwo wyszło ostatecznie z wszystkiego obronną ręką i możemy nadal cieszyć się jego dziełami.

 

Sémillon to biała odmiana winorośli o żółtawej skórce. Produkuje się z niej wina słodkie, bardzo słodkie i wytrawne. We Francji jest to 3 najczęściej uprawiana odmiana biała, a produkuje się z niej między innymi sławne na cały świat Chateau d’Yquem czy najbardziej znane słodkie francuskie wino Sauternes.

 

 

Jak wymawiamy sémillon ?

 

Sémillon wymawiamy semiją.

 

Nazwa pochodzi prawdopodobnie z języka oksytańskiego i odwołuje się do słowa semilhar – siać, co ma nawiązywać do wysokiej produktywności tej odmiany.

 

 

Skąd pochodzi Sémillon?

 

Szczep pochodzi najprawdopodobniej z południowo-zachodniej Francji, a konkretniej regionu Bordeaux i Bergerac.

 

Wiadomo, że był obecny już w 1736 roku w Bordoskim Saint-Emillon.

 

 

Gdzie uprawia się Sémillon?

 

Sémillon jako winorośl jest całkiem prosta w uprawie. Jest odporna na choroby (oprócz szlachetnej pleśni, o czym więcej za moment), bardzo produktywna i dosyć szybko dojrzewa.

 

W cieplejszych klimatach należy uważać, aby nieprzejrzała zbyt szybko (ma cienką skórkę). Najlepsze warunki dla tej odmiany to ciepłe dni i chłodne noce.

 

Uprawy znajdziemy w krajach takich jak:

 

• Francja

 

Obecnie największe uprawy znajdują się we Francji – około 25000 ha. Główny obszar to wspomniane już Bordeaux, gdzie używa się go między innymi do produkcji jednego z największych i najsłynniejszych słodkich win świata – Chateau D’Yquem.

 

Wytrawniejsze style są znane jako bordeaux blanc i spotkać je możemy między innymi w Pessac-Léognan, Graves czy Entre-Deux-Mers.

 

Wymienione już na początku Sauternes słynie ze słodkich win o tej samej nazwie. Do ich produkcji używa się sémillon objętych botrytis cinerea – szlachetną pleśnią. (więcej o szlachetnej pleśni w artykule o rieslingu TUTAJ).

 

• Australia

 

Drugie co do wielkości uprawy, liczące około 5000 ha, znajdują się w Australii, głównie w Hunter Valley. W tamtejszych regionie przez długi czas sémillon był znany jako Hunter River Riesling.

 

Semillon jest tam często mieszany z sauvignon blanc i daje wyraziste, orzeźwiające wina.

 

Oprócz Hunter Valley sémillon sadzony jest również w Barossa Valley and Margaret River.

 

Oprócz tych miejsc sémillon spotkamy również w RPA (ok. 1200 ha), Argentynie (ok. 800ha) czy USA (ok. 500 ha).

 

Jak smakuje semillon?

 

Na ogół wina jednoodmianowe z sémillon są raczej ciężkie, o małej kwasowości i o dosyć oleistej strukturze.

Dzięki dużej zawartości cukru mają spory potencjał starzenia – nawet do 10 lat.

 

W cieplejszych klimatach Kalifornii czy południowej Australii wina będą pełne aromatów owoców – fig, papai, marakui, a także żółtego jabłka czy kremu cytrynowego.

 

W nieco chłodniejszych od Bordeaux czy Waszyngton, można wyczuć sporo jabłek, cytrusów, brzoskwini, a także słoność.

 

 

Gdzie spróbować wina z sémillon?

 

Jeśli na początek chcielibyście spróbować wytrawnej odmiany sémillon, to proponuję klasyczne połączenie z sauvignon blanc, prosto z Antypodów. Wino Leonard Road Semillon Sauvignon Blanc kusi aromatami cytrusów w połączeniu z tropikalnymi akcentami w postaci ananasa czy mango. Wyczuwalna kwasowość doskonale orzeźwia.

 

Ode mnie to już wszystko na dziś, mam nadzieję, że się nie nudziliście. Do zobaczenia!